Eind oktober meermaals vuurwerk en dat in combinatie met eerder donker en vochtig weer gaf bij Brown (die in de zomermaanden zo goed zindelijk was) een flinke dip met in huis plassen. Dus veel dweilen.
Marion was helemaal even een zorgenkindje met meerdere keren een hartje dat een paar uur op hol geslagen was. Ze is dan zo sneu. Helaas kan ik weinig voor haar doen, anders dan er voor haar zijn. Ze zoekt me echt op en kruipt tegen mij aan. Het gaf wat gebroken nachten en momenten dat ik niet weg kon om te gaan wandelen maar ik ben blij dat ze mij opzoekt voor steun. Aan haar vachtje die minder mooi is zie ik nu toch wel dat ze hard achteruit gaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten