Vandaag kreeg Darwin opnieuw een prik. Hij kreeg weer moeite met opstaan. Hij laat het allemaal braaf gebeuren. Dat is fijn want vermoedelijk zal hij de prik elke 6 weken wel nodig hebben. Hopelijk kan hij zo nog weer een tijdje mee en genieten. Zijn oor probeer ik nu twee keer per week te druppelen om het bij te houden.De laatste weken valt me op dat Brown behalve achter nu ook voor slechter gaat lopen. Niet ondenkbaar dat ze nu ook last van artrose in de schouders heeft. Ze gaat echter nog steeds zo graag mee wandelen.En ze blijft gelukkig Brown: elke dag weer vrolijk en onnozel en blij.Marion blijft op en af gaan. Inene een paar dagen (nachten) flink diaree waar ik diareestoppers voor in zette. Toen hoefde ze er in de nacht niet meer uit. Dan wachten hoe de volgende ontlasting eruit ziet, maar toen had ze weer een bui van niet willen eten en dan komt er natuurlijk van achter ook niets uit. Gelukkig inmiddels weer helemaal hersteld maar de eetlust bij onvoorspelbaar per maaltijd.De dierenarts vond haar vandaag weer schraler ogen. Mogelijk toch ook door de bespiering die ze kwijt is geraakt. Gelukkig staat zij ook nog steeds zo blij te kwispelen als ik haar tuigje pak en gaat ze graag mee wandelen.
Altijd zo een verschil tussen de kleine Marietjes. Dochter Marian heeft gelukkig nooit gebrek aan eetlust. Toch is Marian niet echt dik. Ze is gewoon een gespierd worstje op korte pootjes. Het is gewoon haar bouw. Het is een koddig hondje.
Vorig jaar september begon ik met de makkelijke moestuinbakken en ging alles super en at ik in oktober tot half november dagelijks uit deze bakken. Dit jaar enthousiast begin maart begonnen de eerste vakken in te zaaien, maar het viel tegen. Zaad dat niet opkwam of pas heel laat. Vroeg beginnen blijkt dus niet altijd een vroegere of betere oogst te geven. Neem de spinazie:Deze spinazie is 4 maart gezaaid. Nu net eindelijk groot genoeg om wat van te oogsten.Bij de klimrekken 16 maart in 2 bakken ook spinazie gezaaid (uit zelfde zaadzakje). Twee weken later gezaaid, maar wat een verschil! Deze later gezaaide spinazie heeft veel groter blad! Vandaag dus heerlijke spinazie gegeten uit het vak naast de peulen.
Van de spinazie uit de kas had ik trouwens wel meermaals al gegeten en inmiddels ook veel van ingevroren. Morgen weer postelein uit de kas. Daar kan ik binnenkort het overschot ook van invriezen.
Eind goed al goed. De tracker werd maandag vanuit Oostenrijk verstuurd en kwam woensdag al binnen. Dat is vlot. Opgeladen en inmiddels in gebruik.Toch wel prettig idee nu Blue ook steeds meer mee zal gaan wandelen.
De moestuinbakken worden steeds groener maar in de avond dek ik alles zoveel mogelijk af. De laatste dagen van april waren de meikevers door het mooie weer al bezig met hun bruidsvluchten maken. De grote kevers zijn grappig en schattig...... hun kroost echter niet. Afgelopen jaren steeds vaker dat planten verdwenen door schade van de engerlingen. Nu met de nieuwe moestuinbakken, die van nieuwe aarde zijn voorzien, probeer ik deze plaagdieren te weren. Ik had al als winterdek van twee van die mutsen en besloten in extra mutsen te investeren want ze zijn toch wel erg handig. Inmiddels binnen en in gebruik. Verder een tafel met laken en stukjes met bubbelplastic.Vandaag een rode botersla zaailing en de kristalsla zaailing uitgeplant in de bakken maar de vele zaailingen van de afrikaantjes zouden volgens de planning pas eind mei in de bakken geplant. Aangezien het niet vriest staat een deel van de trays met zaaigoed van de Afrikaantjes toch al buiten op lege vakken. In losse potten en hangbakken heb ik ook gekochte bloeiende Afrikaantjes en die zet ik ook neer in de hoop dat de geur van deze leuke bloemen de meikevers doet omzien naar een ander stekkie dan mijn moestuinbakken. Hopelijk met succes.
Ik wil minder op telefoon zitten, maar afgelopen woensdag heb ik er uren opgezeten 🙈 Hoe kan een GPStracker je de hele dag bezig houden en trouwens in de dagen erna ook nog.
Afgelopen woensdag bleek bij thuiskomst Marian haar tracker niet meer aan haar halsband te zitten. Op de app kon ik zien dat deze voor de bosrand lag. Daar was een braak liggend stuk akkerland door tractoren vlak gereden en ik dacht die tracker vind ik daar vast wel terug.
Ik besloot samen met Dama die haar tracker nog om had terug te gaan en ook Blue mee te nemen die nog moest oefenen met mee in de auto. Op locatie met hulp van de tracker van Dama naar de verloren tracker toegelopen. Volgens de app stonden we er boven op maar geen tracker te vinden. Zoekgebied vergroot maar toch telkens terug naar dat punt waar die volgens het kaartje moest liggen. Tot de tracker, nadat ik toch al lange tijd met Dama daar zocht, inene aangaf dat deze in het bos was. Daar was ik met wandelen niet geweest dus ik negeerde het denkende dat de tracker wat van slag was door al mijn pogingen contact te maken met de tracker. Teruggelopen naar auto en greppels en akkerranden gecheckt. Toen gaf trackerapp inene een locatie aan helemaal diep in het bosgebied op driekwartier lopen afstand. Dat was geen foutje meer zo ver weg. Zou de tracker door iemand gevonden zijn en meegenomen en mij vertraagd nog de oude locatie hebben doorgegeven waar deze op de grond gevallen was? Dama met tracker in auto en Blue zonder tracker mee en voor zekerheid nog stuk weer van de wandelroute gelopen. Maar ja letten op Blue die het spannend vond en tegen beter weten turen naar de grond en toch het niet kunnen laten en ook de telefoon steeds weer te checken. Die liet nu inene af en toe echt routes van de vermiste tracker zien over bospaden daar. Telefoonbatterij raakte leeg, Blue raakte van slag door mijn getuur op het scherm en ik besloot op te geven en naar huis te gaan. Voor ik wegreed zag ik weer beweging op het kaartje in de app. De tracker was te zien was op een pad die het bos uit liep en dan langs een bosrand verderop voerde. Als ik zelf om de andere bosrand nabij naar die akkers zou lopen dan kon ik mogelijk die persoon ver weg over de akkers zien op dat akkerpad daar voor die bosrand zien en diens aandacht proberen te krijgen. Dama weer uit de auto en mee en net toen ik om de hoek van het bos kwam bleek de tracker een zijpad het bos in te hebben genomen. Uit zicht. Lang verhaal kort. Meermaals gepoogd de persoon met mijn tracker op diverse punten te onderscheppen maar mislukt doordat de tracker telkens afsloeg dieper het gebied in. Terug thuis telefoon op lader en ondertussen ook de app blijven checken waar de tracker een bezoek bracht aan een begraafplaats in Hoogersmilde en toen uit de lucht was. Ik wachtte vol ongeduld in afwachting een huisadres in de buurt te zien. Nee de tracker kwam boven ergens in zuiddrenthe🙈. Tot laat in de avond blijven kijken naar de app. Zinloos maar ja. Heb adres maar kon geen naam of telnr achterhalen. Ik baalde maar was eigenlijk ook beetje boos op mezelf dat ik zo mijn dag heb laten verpesten. Dat je bijna verslaafd toch telkens weer de app opent en kijkt. Nog hoop gehad dat de vinder de vondst zou aanmelden, maar helaas geen bericht. Geluk bij ongeluk bleek ik ervoor verzekerd en vrijdag alles in gang gezet en nu wordt er als het goed is een vervangende opgestuurd. Misschien toch wel goed een nieuwe dan te krijgen, want deze oude tracker gaf duidelijk vertraagd alles door aangezien ik langere tijd op de zoekplaats stond met life tracking aan voor de locatie verschoof naar in het bos.
Ik was toen die dag zo bezig met de tracker zelf maar eigenlijk is het belangrijkste dat Marian zelf gelukkig niet zoek was. Dan had ik vermoedelijk helemaal in de rats gezeten. Want dan had ik natuurlijk gedacht dat de kleine Marian daar door Diependal liep en de tracker zat op gegeven moment op een dijkje waar bekend is dat er de laatste dagen steeds de wolf gezien werd🐺. Misschien leuke ontmoeting voor de wandelaar maar klein worstje op pootje Marian is vast een welkome wolvensnack. 😬
In middaguur in brandende zon in de kas bezig, dat was wel even een warm klusje. Maar er schreeuwden diverse planten om uitgeplant te worden. Zomerse kleding gepakt en aan de slag. Raapstelen eruit (ik heb nog ruime voorraad in vriezer) en komkommer en snackpaprika uitgeplant. Tomatenzaailingen laat ik nog iets groeien voor ik ze uitplant, maar de plantplek is wel al bepaalt. Op dit moment oogst ik nog volop spinazie en ook de postelein kan ik nu eten maar straks kan ik daar mogelijk de bonen en pepers zetten. Die zijn ook voor gezaaid inmiddels.
In de boomgaard was het aangenaam. Het lange gras is nog niet gemaaid en lekker koel.Ik ga nooit op vakantie en heb veel moeten opgeven maar als ik dan zo mijn rondje tuin maak op een zonnige aangename lentedag als deze dan voel ik mij zo rijk. Dankbaar voor dit prachtige plekje!
Vandaag met Blue naar de dierenartspraktijk ivm importmelding. Zelf chipreader mee en wist waar zijn chip zat dus kon zo rustig zelf even snel de reader over zijn kop halen zodat er geen vreemden met grote enge dingen over hem heen zouden reiken. Met hulp van super lekker snoep meteen ook maar daar op de weegschaal. Er moeten nog wat pondjes af. Met wandelen zou hij kunnen afvallen maar ja wandelen dat is nog best spannend. Op de terugweg nog even stop gemaakt en in het Drents Friese Wold in het bos van Hoogersmilde geoefend. Dapper hoor! Trots op Blue!
Lolo, nu Boaike geheten, moet nog steeds wennen maar die tijd krijgt hij. Ondertussen maakt hij zeker ook stappen vooruit en heeft hij al veel nieuwe dingen geleerd en gezien. Hij slaapt nog veel om alle indrukken te verwerken en dan is het natuurlijk heerlijk om geborgen bij je vrouwtje weg te kruipen. Dankzij de antibioticum kuur is zijn buikje weer rustig. De bloeduitslagen zijn inmiddels binnen. Schildklier wat laag maar wel net binnen de marge. Tsh ook laag maar wel net goed. Dus hoewel er klachten aan de schildklier te wijten kunnen zijn is dat niet iets waar nu verder iets mee hoeft. Leish wel nu positieve uitslag maar op zich verder goed bloedbeeld nieren en lever. Hoewel de uitslagen van de eiwitten binnen de grenzen van wat mag lagen zag Esther een disbalans in twee van de eiwit uitslagen (de ene aan de hoge kant en de andere aan de lage kant) wat vermoedelijk toch aan de leishmaniose te wijten is. Dus we gaan de leish behandelen. Gelukkig hadden de adoptanten van de vorige maand overleden Lucy/Willeke nog allopurinol over wat we mochten hebben en kon de behandeling voor Boaike snel gestart. De roze buik die hij wel nog steeds heeft is niet typsich voor leish maar evengoed kan het best zijn dat als de leishmaniose weg is en zijn lijf weer in balans terug komt ook deze rare buikuitslag zal verdwijnen. Dat hopen we natuurlijk van harte. Het is pas echt te zeggen over een half jaar vermoedelijk, maar stiekem hoop ik natuurlijk dat er over 2 maanden al verschil zichtbaar zal zijn. Hij is in goede handen.
Nog altijd zo blij met de kas want heerlijk gegeten van de raapstelen en rucola en radijzen. Ook raapstelen ingevroren. Die schieten nu door en daarom wil ik die weghalen zodat de komkommer geplant kan. Een paar mogen blijven bloeien om weer zaad te kunnen winnen. De spinazie doet het goed en heb ik gister gegeten en vandaag wat mee kunnen geven aan mijn moeder. Morgen hoop ik de eerste postelein te eten.In de kas zijn de peultjes veilig voor vogels e.d. opgegroeid en afgelopen dagen heb ik de grote bak gewied en zaterdag met aarde opgehoogd en de peultjes aan de rekken uitgeplant.
Verder zaaien want daar loop ik mee achter en het zou jammer zijn als ik tussendoor naar de winkel moet in plaats van lekker ontspannen over de groente-afdeling in de tuin te shoppen.Met de wat afstand houdende Blue dacht ik dan ga ik even een inhaalslag maken met de bakken in de moestuin dan kan hij lekker nabij scharrelen en aan mij wennen, maar helaas werkt dat toch niet zo. Ik had de toegang tot het veldje dicht en ipv bij de garage met Trufa en Dama rond te scharrrelen ging hij naar binnen. Op zich was dat wel weer de eerste keer dat hij uit zichzelf naar binnen durfde en die drempel is dus wel genomen. Maar helaas kwam hij afgelopen dagen er niet zelf bij liggen of lopen. Het veldje is inmiddels weer open tot blijdschap van de andere honden. Wat wel werkt om Blue zijn aandacht te trekken is mijn warme lunch in de tuin opeten. Bij aankomst dus eerst redelijk benaderbaar en heerlijk knuffelen maar nu hij het ritme en de ruimte kent helaas dus een hond die mij ontloopt en eigenlijk ook geen aansluiting heeft bij de roedel. En dan sneu vol zelfmedelijden zich achter de garage uit zich verstopt en af en toe eens komt kijken of ik en de andere honden het veldje op komen. Gekke is dat als ik over het veldje loop hij dan wel heel graag achter me aan loopt. Hij ontloopt me helaas verder veel en is nog angstig. Toch zijn er momenten dat hij al even speels en gek doet zoals ook op het filmpje te zien is waar hij van mij heel onopvallend knuffeltje kreeg om mee te spelen. Dan zie je een glimp van de vrolijke speelse hond die hij met geduld en liefde zeker kan worden.
Vanochtend lukte het me om Dama even met Darwin en Marion los in de huiskamer te laten en even kort met Blue aan de weg te lopen. Op zondagochtend is het heel rustig en op 1 wielrenner na was er geen verkeer in de straat, wel aan de overkant vaart. Blue vond het heel spannend om aangelijnd in een vreemde omgeving te lopen, maar heeft toch beide kanten op, met even een pauze met kroelen op de oprit, meegelopen, soms al even een korte snuffel. Trots op dit ventje. Later kwam mijn moeder langs maar dat vond Blue te spannend en hield afstand in de tuin. Het is dan net Kito die vroeger ook graag daar ergens in de bielzenbak achter de garage ging liggen. Gelukkig durft Blue nu zelf in huis te komen en als ik hem binnen wil hebben kan ik nu hem halen en met een boogje lopend duidelijk maken dat hij naar binnen moet zodat ik hem niet meer aan de lijn naar binnen mee moet nemen. Dat is fijn. Maar in huis trekt hij zich nog veel achter terug. Nu zit ik achter de pc en heb ik de tussendeur naar de gang dicht zodat Blue erbij in de roedel moet liggen en zich niet aan de andere kant huis kan terugtrekken. Hij liep eerst onrustig heen en weer maar na wat water drinken is hij toch gaan liggen op het zachte platte kussen dat ik in de tussenhal heb neergelegd. Hoera! Kleine stapjes, met ja ook af en toe wat stappen achteruit, maar zeker met potentie. Blij dat Blue hier is.
Vandaag is Darwin jarig. Volgens zijn paspoort nu 8 jaar maar hij is vermoedelijk een stuk ouder. Dankzij de steroide prik kan hij weer beter opstaan en hopelijk kan hij nog even langer bij de Ranjaclub blijven. Vandaag verwend met knuffels en lekkers wat ik voor hem gekocht had en wat er goed in ging.
Een hondje minder is op zich fijn, maar we hadden eind vorig jaar beloofd de 6 huskies te helpen en Balu in Spanje was zo dringend voor opvang. Vorige keer in februari ondanks zijn urgentie was toch niet laten komen omdat ik geen plaatsingen had. Dit weekend was er een transport, anders zou hij moeten wachten tot eind juni. Besloten hem in ieder geval te helpen. Er wachten nog drie Huskyteefjes. Het was kort dag maar het is gelukt met de traces en vandaag kwam hij aan. Wat was en is het spannend voor Balu. De lange reis zonder je vertrouwde maatjes in een bus. Dan aankomen in een totaal vreemde omgeving. Bimba leek blij om hem te zien en reageerde zelfs speels en dat vrolijkte Balu wel wat op. Even ter herinnering: Hij komt uit dezelfde hel als Bimba en kende niets. Ook in het asiel in de bergen is zijn wereldje natuurlijk maar klein. Hij heeft wel dit jaar wat aan de lijn geoefend en kon inmiddels stukjes bij het asiel lopen. Maar ja aan de straat met verkeer dat zal nog even een stap te ver zijn. Gelukkig woon ik ideaal om dat in kleine stapjes op te bouwen. Voorlopig kan ik door Dama ook slecht weg maar hij krijgt ook de tijd om hier rustig bij te komen en hopelijk wat vertrouwen in mij te krijgen want hoewel ze in het asiel in Spanje hem al aardig vertrouwen in mensen hebben gegeven is het een veel bangere hond dan Bimba. Hij heeft van de winter een tijd lang prednison gehad en is veel te dik geworden. Er schijnt al ietsje af te zijn maar hij heeft nog altijd zwaar overgewicht. Dat geeft hem niet echt een aantrekkelijk uiterlijk. Mensen kijken te dikke honden voorbij en zien niet dat juiste deze hond zo hulp nodig heeft. Balu moet eigenlijk op zachtere bedjes liggen. Die heb ik hier maar het is natuurlijk wel een husky en ik ben benieuwd of hij daar op gaat liggen. Dama ligt graag in manden en inmiddels zie ik Bimba ook steeds vaker in een mandje kruipen. Hopelijk leert Balu het snel ook waarderen. Voorlopig vindt ie het nog heel spannend om in huis te komen. Overigens snap ik niet hoe men indertijd een graatmagere husky een berennaam heeft kunnen geven. Omdat hij wel naar de naam Balu luisterde heb ik het verbasterd naar Blue wat, als je Balu snel uitspreekt, hetzelfde klinkt😄. En hij heeft prachtige blauwe ogen. Welkom Blue💙! We gaan ons best doen om voor jou ook een fijn thuis te vinden.
Lolo heeft iets aandoenlijks wat me raakt. Regelmatig zat ik met mijn kleine vriendje op schoot waarbij hij graag zijn kopje in mijn nek of elleboogholte stopte. Juist voor hem wil je dat zijn tijd hier er eentje is dat hij niet alleen het nodige leert maar ook opbloeit en lichamelijk weer terug in een glanzend velletje komt. Maar Lolo zijn buik bleef wisselend met rode uitslag en verbeterde niet. Hij kreeg ook nog eens plekjes elders op zijn lijf. Kwam hij onbedoeld toch steeds opnieuw in contact met allergenen of was er meer of totaal wat anders aan de hand?Afgelopen dinsdag opnieuw met hem bij de dierenarts. Die vond hem net een jong geitje die hoorntjes aan het krijgen was😄🐐. Schattig maar niet de bedoeling al die nieuwe plekjes symmetrisch over zijn lijf. Dus krabsels op 6 plekken maar gelukkig geen mijten of schimmel.Dan bloed aftappen, alweer zo braaf en lief. Geen grommetje ondanks dat het zo spannend is allemaal. Nu wachten op de uitslagen. Misschien krijgen we daarmee een diagnose of indicatie of kunnen we in ieder geval weer dingen uitsluiten. Hij is even uit adoptie tot we meer weten en hopelijk resultaat krijgen en zijn huid echt verbeterd. Gelukkig lijkt hij er zelf weinig last op zich van te hebben; het is gelukkig niet dat hij erge jeuk heeft. Toch weer nieuwe medicatie mee om te kijken of zijn buikje dan rustiger gaat worden.Uitgebreid ook overleg met Michiel en Dirkje. Het is duidelijk dat zijn immuunsysteem niet in balans is. Het buikje was al bij aankomst in het asiel zo dus niet hier ontstaan. Het scheiden van zijn zusje is in stappen hier al opgezet en goed gegaan en geen probleem. Het heeft zijn ontwikkeling juist goed gedaan. Wel is hier Dama die wil spelen; lees grote bek over nek en getrek aan zijn poten. Niet leuk voor hem, maar tegelijk liep hij zelf juist Dama graag achterna op het terrein. Toch had ik hoop dat als Dama zou plaatsen hij vrijer en speelser zou worden. Helaas voor hem geen passend speelmaatje hier in de roedel. Wel zocht hij zelf Marian veel op en lag hij graag bij haar.Afgelopen donderdag waren Michiel en Dirkje hier. Brachten tuigjes mee van baasjes Gopher en van een lieve mevrouw en haar hondje prachtige mandjes waar de kleintjes in kunnen liggen. Ook nog voer wat ze van diverse mensen gehad hebben. Ontzettend dank lieve mensen! We hebben nog even gewandeld met wat honden. En toen ze vertrokken namen ze ook wat mee........ Lolo! Want na wikken en wegen hebben we besloten dat hoewel verkassen spannend is, Lolo bij hen op termijn beter zit. Hij kan met steun van Kitty makkelijker wandelingen krijgen. Zij kunnen toch beter hem 2 maanden lang op een strikter hypoallergeen dieet houden dan ik met een grote roedel waar hij toch makkelijker een miniscule kruimel van een brokje dat naast een bench is gevallen, wordt uitgehoest, in de waterbak komt, van een bek likt of zoals laatst door een hond was uitgekotst en hij sneller door had dan ik, te pakken krijgt waardoor je meteen weer opnieuw kunt beginnen. En Dama niet meer in zijn nek zou misschien toch ook wel minder stress voor hem kunnen zijn. Hij wordt liefdevol opgevangen en luistert nu naar de Friese naam Boaike. Wat vindt hij het spannend allemaal. Hij is nog heel allert en slaapt licht en moet wennen. Hij was hier zindelijk en ontlaste zich ook aan de lijn maar bij hen durfde hij het eerst niet. Gelukkig wel plassen in de tuin en na 2 dagen ophouden dan ook eindelijk tijdens het wandelen poepen. Dat zal vast opluchting zijn dat het er uit was. Eetlust was gelukkig vanaf eerste moment goed en de medicatie en supplementen vliegen er probleemloos in. Nu duimen dat in ieder geval de nieuwe medicatie al gaat zorgen voor verbetering. Ik vermoed dat maandag of dinsdag de uitslagen er wel zullen zijn en ik dan weer contact heb met de dierenarts. Hopelijk lukt het gezamelijk om Boaike weer terug een prachtig manneke te laten worden.
Hoera Dama is jarig! Vandaag is ze 3 jaar oud geworden. Zouden die nalatige baasjes in Spanje ooit haar verjaardag hebben gevierd? Ik heb mijn best gedaan om er voor Dama toch een beetje een feestelijke dag van te maken met extra aandacht.
Hoe fijn is het als je Darwin zijn oor wilt schoonmaken en er komt helemaal geen vuil meer uit. Dat geldt niet voor zijn vacht waar thans vlokken haren uitkomen. Bakken vol er al uitgekamd en het ziet er nog uit alsof ie nodig een borstelbeurtje nodig heeft. Elk jaar verwonder ik me weer hoeveel er bij hem uit komt😊. Achter Darwin zie je de bloesem in de pruimenbomen in de boomgaard.Het bloeiende speenkruid is inene weg maar als je in de boomgaard staat dan is het nu een veld van pinksterbloemen. De pruimen hebben bloesem maar de Mirabel had ik flink gesnoeid en had vorig jaar zeer veel vrucht gedragen en heeft nu maar enkele bloeiende takken. De kleine pruimenboom had vorig jaar geen enkele vrucht omdat er gewoon weg geen bestuivers waren. Vanochtend veel wind en zag ik niets maar vanmiddag zag ik toch een enkele hommel, bij en zweefvlieg dus ik hoop maar dat het genoeg is voor straks herlijke pruimen aan de boom. Voor nu genieten van de prachtige bloesem.
Verdrietige berichten van (inmiddels) senioren honden die zijn overleden zoals de kleine Willeke. Ze laten een grote leegte na bij hun baasjes.
Hier ook zorgen om de kleine Marion die weer een dip had van dagen nauwelijks eten en onrustige nachten.Wel wat met Dama en de Marietjes gewandeld en dan zie je Marion gelukkig wel genieten van de wandelingen.Het is goed geweest dat ze uit adoptie is want hoewel je met wandelen denkt nou die kan nog zeker wel een half jaar mee, realiseer je je tijdens de onrustige nachten dat het ook heel snel over kan zijn. De dierenarts ziet haar nu als een hondje van de dag. Gelukkig is Marion thans weer goed; zowel het eten als het slapen gaat weer prima. Hopelijk komt er eerdaags een fijne reactie voor Dama en kunnen we makkelijker weg en er nog even een leuke tijd van maken. Dat geldt helemaal voor Brown want die kan ik niet tegelijk met Dama meenemen.
Vorige week zondag mijn bijna 90 jarige moeder op bezoek. Naar haar toe op bezoek is problematisch met een Dama die niet alleen thuis kan blijven. Gelukkig kon ze hier naar toe komen met de taxi. De honden vonden het super gezellig dat ze langs kwam.Dinsdag kwam dierenarts opnieuw voor controle oor Darwin en woensdag uitslag. Eindelijk goed nieuws. Ontsteking en staafjes weg. Wel wat ronde bacterie cellen maar dat is niet echt zorgelijk. Doorgaan en afbouwen naar een onderhoudsdosis opdat het oor ook goed blijft. Ik heb indruk dat Darwin zich ook prettiger voelt. Zie wat vaker de oren zo omhoog. Geen oorpijn zal zo een verschil voor hem uitmaken. Hopelijk lukt het dit keer om het oorprobleem ook blijvend weg te houden.Lolo zijn huid blijft een dingetje. Ook bij hem extra middelen ingezet. Helaas blijft Dama hem speels bedoeld half in de bek nemen en aan zijn oren en poten trekken. Dat is voor hem vermoedelijk ook wat stressvol want zij is gewoon geen match voor hem. Maar tegelijk loopt Lolo ook wel veel achter Dama aan. Laatst hadden ze de eerste wakkere egel ontdekt in het donker. Brown en Trufa kwamen nog wel binnen. Bimba (die juist het meeste jachtinstinct lijkt te hebben) bedacht dat het tijd was voor het nachtsnoepje en kwam ook uit zichzelf. Maar Lolo en Dama gingen er helemaal in op. Uiteindelijk moest ik Dama aanlijnen en meenemen en toen kwam Lolo ook mee. Egeltje enkel gestoord maar geen schade wat ik kon zien. Volgende ochtend spurt van de honden naar de plek, maar egeltje was vertrokken.
Maart roert zijn staart en het was weer even winters met hagel en sneeuw. De opgekomen zaailingen 🌱van de "oude" twee bakken staan redelijk veilig onder een muts. Maar de nieuwe klimrekbakken zijn ook voor de helft ingezaaid en kan ik niet goed afdekken door die netten. Daardoor kouder en behalve de peulen nog niets opgekomen. Dat vond ik jammer. Maar zoals ik elders las, kan dit ook een voordeel zijn want immers geen kiemplantjes om je zorgen om te maken dat ze door de hagel beschadigd raken aangezien alles nog veilig ondergronds zit😊.
Wel van geleerd en volgend jaar zal ik in het vroege voorjaar kiezen voor 1 van de tafelbakken extra in te zetten die ik wel kan afdekken. Het kwam nu ook zo uit omdat die klimrekbakken al klaar waren en ik dan uitgerekend had dat de vakken geoogst zouden zijn als de zomergroentes daar in de vakken gaan. maar dat het voor vroege zaai niet praktisch is met afdekken niet aan gedacht. Volgend jaar zijn al die bakken klaar en maakt het niet uit met welke bakken ik het seizoen start voor de eerste zaai. Na 4 jaar nog steeds zo blij met het kasje. Daar is het, zeker als de zon even doorkomt, aangenaam. Ik heb er inmiddels postelein en spinazie gezaaid. De postelein kiemt inmiddels. Ondertussen eet ik al regelmatig van de raapsteeltjes uit de kas. En wat eerste rucola blaadjes. De radijsjes vormen al kleine knolletjes. Verder in de kas de gele tomaat die straks aan het klimrek mag voor gezaaid. Vandaag ook drie sla voor straks in de moestuintafelbakken voor gezaaid. En de tomaat en de komkommer die in de kas blijven. Verder had ik wat oud (over datum en eigen gewonnen) zaad van andijvie en prei toch maar in voorzaaigrond uitgestrooid. Weggooien vind ik moeilijk dus toch kijken of het misschien nog wat doet. Nu alles vochtig houden en vol verwachting steeds checken of er al groene puntjes komen in al die bakjes en potjes. Verder zaaien in de kas mag weer even wachten tot het over een paar weken/maand tijd is voor de courgette en pompoen. In de planning staan nu weer bamboe moestuintafelbakken verder klaar maken. Zo heb ik aardappels boven in een koele vensterbak die mogen spruiten en dan rond de Pasen dan hopelijk de grond in kunnen. In kleine stapjes wordt de moestuin opgebouwd. De start is nog traag en het is meest nog dagdromen over mooie oogsten, maar er is genoeg te doen en geeft al veel voldoening het eerste groen te zien opkomen en zelfs al wat te oogsten. Net rondje boomgaard gemaakt. Afgewaaide takken geraapt en afgevoerd. Uitkijken waar ik loop met al die bloemetjes. Weinig bijen en hommels helaas, maar het speenkruidveld met narcissen geeft een vrolijke aanblik.
Vandaag kreeg Darwin opnieuw een prik. Hij kreeg weer moeite met opstaan. Hij laat het allemaal braaf gebeuren. Dat is fijn want vermoedelijk zal hij de prik elke 6 weken wel nodig hebben. Hopelijk kan hij zo nog weer een tijdje mee en genieten. Zijn oor probeer ik nu twee keer per week te druppelen om het bij te houden.De laatste weken valt me op dat Brown behalve achter nu ook voor slechter gaat lopen. Niet ondenkbaar dat ze nu ook last van artrose in de schouders heeft.
Ze gaat echter nog steeds zo graag mee wandelen.
En ze blijft gelukkig Brown: elke dag weer vrolijk en onnozel en blij.
Marion blijft op en af gaan. Inene een paar dagen (nachten) flink diaree waar ik diareestoppers voor in zette. Toen hoefde ze er in de nacht niet meer uit. Dan wachten hoe de volgende ontlasting eruit ziet, maar toen had ze weer een bui van niet willen eten en dan komt er natuurlijk van achter ook niets uit. Gelukkig inmiddels weer helemaal hersteld maar de eetlust bij onvoorspelbaar per maaltijd.
De dierenarts vond haar vandaag weer schraler ogen. Mogelijk toch ook door de bespiering die ze kwijt is geraakt. Gelukkig staat zij ook nog steeds zo blij te kwispelen als ik haar tuigje pak en gaat ze graag mee wandelen.
Altijd zo een verschil tussen de kleine Marietjes. Dochter Marian heeft gelukkig nooit gebrek aan eetlust. 
Toch is Marian niet echt dik. Ze is gewoon een gespierd worstje op korte pootjes. Het is gewoon haar bouw. Het is een koddig hondje. 
Deze spinazie is 4 maart gezaaid. Nu net eindelijk groot genoeg om wat van te oogsten.
Bij de klimrekken 16 maart in 2 bakken ook spinazie gezaaid (uit zelfde zaadzakje).
Twee weken later gezaaid, maar wat een verschil! Deze later gezaaide spinazie heeft veel groter blad! 
Vandaag dus heerlijke spinazie gegeten uit het vak naast de peulen. 
De moestuinbakken worden steeds groener maar in de avond dek ik alles zoveel mogelijk af. De laatste dagen van april waren de meikevers door het mooie weer al bezig met hun bruidsvluchten maken.
De grote kevers zijn grappig en schattig...... hun kroost echter niet. Afgelopen jaren steeds vaker dat planten verdwenen door schade van de engerlingen. Nu met de nieuwe moestuinbakken, die van nieuwe aarde zijn voorzien, probeer ik deze plaagdieren te weren. Ik had al als winterdek van twee van die mutsen en besloten in extra mutsen te investeren want ze zijn toch wel erg handig. Inmiddels binnen en in gebruik. Verder een tafel met laken en stukjes met bubbelplastic.
Vandaag een rode botersla zaailing en de kristalsla zaailing uitgeplant in de bakken maar de vele zaailingen van de afrikaantjes zouden volgens de planning pas eind mei in de bakken geplant. Aangezien het niet vriest staat een deel van de trays met zaaigoed van de Afrikaantjes toch al buiten op lege vakken. In losse potten en hangbakken heb ik ook gekochte bloeiende Afrikaantjes en die zet ik ook neer in de hoop dat de geur van deze leuke bloemen de meikevers doet omzien naar een ander stekkie dan mijn moestuinbakken. Hopelijk met succes.
In middaguur in brandende zon in de kas bezig, dat was wel even een warm klusje. Maar er schreeuwden diverse planten om uitgeplant te worden. Zomerse kleding gepakt en aan de slag. Raapstelen eruit (ik heb nog ruime voorraad in vriezer) en komkommer en snackpaprika uitgeplant. Tomatenzaailingen laat ik nog iets groeien voor ik ze uitplant, maar de plantplek is wel al bepaalt. Op dit moment oogst ik nog volop spinazie en ook de postelein kan ik nu eten maar straks kan ik daar mogelijk de bonen en pepers zetten. Die zijn ook voor gezaaid inmiddels.
In de boomgaard was het aangenaam. Het lange gras is nog niet gemaaid en lekker koel.
Ik ga nooit op vakantie en heb veel moeten opgeven maar als ik dan zo mijn rondje tuin maak op een zonnige aangename lentedag als deze dan voel ik mij zo rijk. Dankbaar voor dit prachtige plekje!
Vandaag met Blue naar de dierenartspraktijk ivm importmelding. Zelf chipreader mee en wist waar zijn chip zat dus kon zo rustig zelf even snel de reader over zijn kop halen zodat er geen vreemden met grote enge dingen over hem heen zouden reiken. Met hulp van super lekker snoep meteen ook maar daar op de weegschaal. Er moeten nog wat pondjes af. 
Met wandelen zou hij kunnen afvallen maar ja wandelen dat is nog best spannend. Op de terugweg nog even stop gemaakt en in het Drents Friese Wold in het bos van Hoogersmilde geoefend. Dapper hoor! Trots op Blue!
Lolo, nu Boaike geheten, moet nog steeds wennen maar die tijd krijgt hij. Ondertussen maakt hij zeker ook stappen vooruit en heeft hij al veel nieuwe dingen geleerd en gezien. Hij slaapt nog veel om alle indrukken te verwerken en dan is het natuurlijk heerlijk om geborgen bij je vrouwtje weg te kruipen. 
Dankzij de antibioticum kuur is zijn buikje weer rustig. De bloeduitslagen zijn inmiddels binnen. Schildklier wat laag maar wel net binnen de marge. Tsh ook laag maar wel net goed. Dus hoewel er klachten aan de schildklier te wijten kunnen zijn is dat niet iets waar nu verder iets mee hoeft. Leish wel nu positieve uitslag maar op zich verder goed bloedbeeld nieren en lever. Hoewel de uitslagen van de eiwitten binnen de grenzen van wat mag lagen zag Esther een disbalans in twee van de eiwit uitslagen (de ene aan de hoge kant en de andere aan de lage kant) wat vermoedelijk toch aan de leishmaniose te wijten is. Dus we gaan de leish behandelen. Gelukkig hadden de adoptanten van de vorige maand overleden Lucy/Willeke nog allopurinol over wat we mochten hebben en kon de behandeling voor Boaike snel gestart. De roze buik die hij wel nog steeds heeft is niet typsich voor leish maar evengoed kan het best zijn dat als de leishmaniose weg is en zijn lijf weer in balans terug komt ook deze rare buikuitslag zal verdwijnen. Dat hopen we natuurlijk van harte. Het is pas echt te zeggen over een half jaar vermoedelijk, maar stiekem hoop ik natuurlijk dat er over 2 maanden al verschil zichtbaar zal zijn. Hij is in goede handen.
Nog altijd zo blij met de kas want heerlijk gegeten van de raapstelen en rucola en radijzen. Ook raapstelen ingevroren. Die schieten nu door en daarom wil ik die weghalen zodat de komkommer geplant kan. Een paar mogen blijven bloeien om weer zaad te kunnen winnen. De spinazie doet het goed en heb ik gister gegeten en vandaag wat mee kunnen geven aan mijn moeder. Morgen hoop ik de eerste postelein te eten.
In de kas zijn de peultjes veilig voor vogels e.d. opgegroeid en afgelopen dagen heb ik de grote bak gewied en zaterdag met aarde opgehoogd en de peultjes aan de rekken uitgeplant. 
Vandaag is Darwin jarig. Volgens zijn paspoort nu 8 jaar maar hij is vermoedelijk een stuk ouder. Dankzij de steroide prik kan hij weer beter opstaan en hopelijk kan hij nog even langer bij de Ranjaclub blijven. Vandaag verwend met knuffels en lekkers wat ik voor hem gekocht had en wat er goed in ging.
Een hondje minder is op zich fijn, maar we hadden eind vorig jaar beloofd de 6 huskies te helpen en Balu in Spanje was zo dringend voor opvang. Vorige keer in februari ondanks zijn urgentie was toch niet laten komen omdat ik geen plaatsingen had. Dit weekend was er een transport, anders zou hij moeten wachten tot eind juni. Besloten hem in ieder geval te helpen. Er wachten nog drie Huskyteefjes. Het was kort dag maar het is gelukt met de traces en vandaag kwam hij aan. Wat was en is het spannend voor Balu. De lange reis zonder je vertrouwde maatjes in een bus. Dan aankomen in een totaal vreemde omgeving. Bimba leek blij om hem te zien en reageerde zelfs speels en dat vrolijkte Balu wel wat op. Even ter herinnering: Hij komt uit dezelfde hel als Bimba en kende niets. Ook in het asiel in de bergen is zijn wereldje natuurlijk maar klein. Hij heeft wel dit jaar wat aan de lijn geoefend en kon inmiddels stukjes bij het asiel lopen. Maar ja aan de straat met verkeer dat zal nog even een stap te ver zijn. Gelukkig woon ik ideaal om dat in kleine stapjes op te bouwen. Voorlopig kan ik door Dama ook slecht weg maar hij krijgt ook de tijd om hier rustig bij te komen en hopelijk wat vertrouwen in mij te krijgen want hoewel ze in het asiel in Spanje hem al aardig vertrouwen in mensen hebben gegeven is het een veel bangere hond dan Bimba.
Hij heeft van de winter een tijd lang prednison gehad en is veel te dik geworden. Er schijnt al ietsje af te zijn maar hij heeft nog altijd zwaar overgewicht. Dat geeft hem niet echt een aantrekkelijk uiterlijk. Mensen kijken te dikke honden voorbij en zien niet dat juiste deze hond zo hulp nodig heeft. Balu moet eigenlijk op zachtere bedjes liggen. Die heb ik hier maar het is natuurlijk wel een husky en ik ben benieuwd of hij daar op gaat liggen. Dama ligt graag in manden en inmiddels zie ik Bimba ook steeds vaker in een mandje kruipen. Hopelijk leert Balu het snel ook waarderen. Voorlopig vindt ie het nog heel spannend om in huis te komen. Overigens snap ik niet hoe men indertijd een graatmagere husky een berennaam heeft kunnen geven. Omdat hij wel naar de naam Balu luisterde heb ik het verbasterd naar Blue wat, als je Balu snel uitspreekt, hetzelfde klinkt😄.
En hij heeft prachtige blauwe ogen. Welkom Blue💙! We gaan ons best doen om voor jou ook een fijn thuis te vinden.
Lolo heeft iets aandoenlijks wat me raakt. Regelmatig zat ik met mijn kleine vriendje op schoot waarbij hij graag zijn kopje in mijn nek of elleboogholte stopte. Juist voor hem wil je dat zijn tijd hier er eentje is dat hij niet alleen het nodige leert maar ook opbloeit en lichamelijk weer terug in een glanzend velletje komt. Maar Lolo zijn buik bleef wisselend met rode uitslag en verbeterde niet. Hij kreeg ook nog eens plekjes elders op zijn lijf. Kwam hij onbedoeld toch steeds opnieuw in contact met allergenen of was er meer of totaal wat anders aan de hand?
Afgelopen dinsdag opnieuw met hem bij de dierenarts.
Die vond hem net een jong geitje die hoorntjes aan het krijgen was😄🐐. Schattig maar niet de bedoeling al die nieuwe plekjes symmetrisch over zijn lijf. Dus krabsels op 6 plekken maar gelukkig geen mijten of schimmel.Dan bloed aftappen, alweer zo braaf en lief. Geen grommetje ondanks dat het zo spannend is allemaal. Nu wachten op de uitslagen. Misschien krijgen we daarmee een diagnose of indicatie of kunnen we in ieder geval weer dingen uitsluiten. Hij is even uit adoptie tot we meer weten en hopelijk resultaat krijgen en zijn huid echt verbeterd. Gelukkig lijkt hij er zelf weinig last op zich van te hebben; het is gelukkig niet dat hij erge jeuk heeft. Toch weer nieuwe medicatie mee om te kijken of zijn buikje dan rustiger gaat worden.
Uitgebreid ook overleg met Michiel en Dirkje. Het is duidelijk dat zijn immuunsysteem niet in balans is. Het buikje was al bij aankomst in het asiel zo dus niet hier ontstaan. Het scheiden van zijn zusje is in stappen hier al opgezet en goed gegaan en geen probleem. Het heeft zijn ontwikkeling juist goed gedaan. Wel is hier Dama die wil spelen; lees grote bek over nek en getrek aan zijn poten. Niet leuk voor hem, maar tegelijk liep hij zelf juist Dama graag achterna op het terrein. Toch had ik hoop dat als Dama zou plaatsen hij vrijer en speelser zou worden. Helaas voor hem geen passend speelmaatje hier in de roedel.
Wel zocht hij zelf Marian veel op en lag hij graag bij haar.
Afgelopen donderdag waren Michiel en Dirkje hier. Brachten tuigjes mee van baasjes Gopher en van een lieve mevrouw en haar hondje prachtige mandjes waar de kleintjes in kunnen liggen. Ook nog voer wat ze van diverse mensen gehad hebben. Ontzettend dank lieve mensen! We hebben nog even gewandeld met wat honden. En toen ze vertrokken namen ze ook wat mee........ Lolo! 
Want na wikken en wegen hebben we besloten dat hoewel verkassen spannend is, Lolo bij hen op termijn beter zit.
Hij kan met steun van Kitty makkelijker wandelingen krijgen. Zij kunnen toch beter hem 2 maanden lang op een strikter hypoallergeen dieet houden dan ik met een grote roedel waar hij toch makkelijker een miniscule kruimel van een brokje dat naast een bench is gevallen, wordt uitgehoest, in de waterbak komt, van een bek likt of zoals laatst door een hond was uitgekotst en hij sneller door had dan ik, te pakken krijgt waardoor je meteen weer opnieuw kunt beginnen. En Dama niet meer in zijn nek zou misschien toch ook wel minder stress voor hem kunnen zijn.
Hij wordt liefdevol opgevangen en luistert nu naar de Friese naam Boaike. Wat vindt hij het spannend allemaal. Hij is nog heel allert en slaapt licht en moet wennen. Hij was hier zindelijk en ontlaste zich ook aan de lijn maar bij hen durfde hij het eerst niet. Gelukkig wel plassen in de tuin en na 2 dagen ophouden dan ook eindelijk tijdens het wandelen poepen. Dat zal vast opluchting zijn dat het er uit was. Eetlust was gelukkig vanaf eerste moment goed en de medicatie en supplementen vliegen er probleemloos in. Nu duimen dat in ieder geval de nieuwe medicatie al gaat zorgen voor verbetering. Ik vermoed dat maandag of dinsdag de uitslagen er wel zullen zijn en ik dan weer contact heb met de dierenarts. Hopelijk lukt het gezamelijk om Boaike weer terug een prachtig manneke te laten worden.
Vandaag is ze 3 jaar oud geworden. Zouden die nalatige baasjes in Spanje ooit haar verjaardag hebben gevierd? 
Ik heb mijn best gedaan om er voor Dama toch een beetje een feestelijke dag van te maken met extra aandacht.
Hoe fijn is het als je Darwin zijn oor wilt schoonmaken en er komt helemaal geen vuil meer uit. 
Dat geldt niet voor zijn vacht waar thans vlokken haren uitkomen. Bakken vol er al uitgekamd en het ziet er nog uit alsof ie nodig een borstelbeurtje nodig heeft. Elk jaar verwonder ik me weer hoeveel er bij hem uit komt😊. Achter Darwin zie je de bloesem in de pruimenbomen in de boomgaard.
Het bloeiende speenkruid is inene weg maar als je in de boomgaard staat dan is het nu een veld van pinksterbloemen. 
De pruimen hebben bloesem maar de Mirabel had ik flink gesnoeid en had vorig jaar zeer veel vrucht gedragen en heeft nu maar enkele bloeiende takken. De kleine pruimenboom had vorig jaar geen enkele vrucht omdat er gewoon weg geen bestuivers waren. Vanochtend veel wind en zag ik niets maar vanmiddag zag ik toch een enkele hommel, bij en zweefvlieg dus ik hoop maar dat het genoeg is voor straks herlijke pruimen aan de boom. Voor nu genieten van de prachtige bloesem.
Wel wat met Dama en de Marietjes gewandeld en dan zie je Marion gelukkig wel genieten van de wandelingen.
Het is goed geweest dat ze uit adoptie is want hoewel je met wandelen denkt nou die kan nog zeker wel een half jaar mee, realiseer je je tijdens de onrustige nachten dat het ook heel snel over kan zijn. De dierenarts ziet haar nu als een hondje van de dag. Gelukkig is Marion thans weer goed; zowel het eten als het slapen gaat weer prima. Hopelijk komt er eerdaags een fijne reactie voor Dama en kunnen we makkelijker weg en er nog even een leuke tijd van maken. 
Dat geldt helemaal voor Brown want die kan ik niet tegelijk met Dama meenemen.
Vorige week zondag mijn bijna 90 jarige moeder op bezoek. Naar haar toe op bezoek is problematisch met een Dama die niet alleen thuis kan blijven. Gelukkig kon ze hier naar toe komen met de taxi. De honden vonden het super gezellig dat ze langs kwam.
Dinsdag kwam dierenarts opnieuw voor controle oor Darwin en woensdag uitslag. Eindelijk goed nieuws. Ontsteking en staafjes weg. Wel wat ronde bacterie cellen maar dat is niet echt zorgelijk. Doorgaan en afbouwen naar een onderhoudsdosis opdat het oor ook goed blijft. Ik heb indruk dat Darwin zich ook prettiger voelt. Zie wat vaker de oren zo omhoog. Geen oorpijn zal zo een verschil voor hem uitmaken. Hopelijk lukt het dit keer om het oorprobleem ook blijvend weg te houden.
Lolo zijn huid blijft een dingetje. Ook bij hem extra middelen ingezet. Helaas blijft Dama hem speels bedoeld half in de bek nemen en aan zijn oren en poten trekken. Dat is voor hem vermoedelijk ook wat stressvol want zij is gewoon geen match voor hem. Maar tegelijk loopt Lolo ook wel veel achter Dama aan. Laatst hadden ze de eerste wakkere egel ontdekt in het donker. Brown en Trufa kwamen nog wel binnen. Bimba (die juist het meeste jachtinstinct lijkt te hebben) bedacht dat het tijd was voor het nachtsnoepje en kwam ook uit zichzelf. Maar Lolo en Dama gingen er helemaal in op. Uiteindelijk moest ik Dama aanlijnen en meenemen en toen kwam Lolo ook mee. Egeltje enkel gestoord maar geen schade wat ik kon zien. Volgende ochtend spurt van de honden naar de plek, maar egeltje was vertrokken.
Maart roert zijn staart en het was weer even winters met hagel en sneeuw. De opgekomen zaailingen 🌱van de "oude" twee bakken staan redelijk veilig onder een muts. Maar de nieuwe klimrekbakken zijn ook voor de helft ingezaaid en kan ik niet goed afdekken door die netten. Daardoor kouder en behalve de peulen nog niets opgekomen. Dat vond ik jammer. 
Maar zoals ik elders las, kan dit ook een voordeel zijn want immers geen kiemplantjes om je zorgen om te maken dat ze door de hagel beschadigd raken aangezien alles nog veilig ondergronds zit😊. 
Zo heb ik aardappels boven in een koele vensterbak die mogen spruiten en dan rond de Pasen dan hopelijk de grond in kunnen. In kleine stapjes wordt de moestuin opgebouwd. De start is nog traag en het is meest nog dagdromen over mooie oogsten, maar er is genoeg te doen en geeft al veel voldoening het eerste groen te zien opkomen en zelfs al wat te oogsten.
Net rondje boomgaard gemaakt. Afgewaaide takken geraapt en afgevoerd. Uitkijken waar ik loop met al die bloemetjes. 
Weinig bijen en hommels helaas, maar het speenkruidveld met narcissen geeft een vrolijke aanblik. 
