De moestuinbakken worden steeds groener maar in de avond dek ik alles zoveel mogelijk af. De laatste dagen van april waren de meikevers door het mooie weer al bezig met hun bruidsvluchten maken. De grote kevers zijn grappig en schattig...... hun kroost echter niet. Afgelopen jaren steeds vaker dat planten verdwenen door schade van de engerlingen. Nu met de nieuwe moestuinbakken, die van nieuwe aarde zijn voorzien, probeer ik deze plaagdieren te weren. Ik had al als winterdek van twee van die mutsen en besloten in extra mutsen te investeren want ze zijn toch wel erg handig. Inmiddels binnen en in gebruik. Verder een tafel met laken en stukjes met bubbelplastic.Vandaag een rode botersla zaailing en de kristalsla zaailing uitgeplant in de bakken maar de vele zaailingen van de afrikaantjes zouden volgens de planning pas eind mei in de bakken geplant. Aangezien het niet vriest staat een deel van de trays met zaaigoed van de Afrikaantjes toch al buiten op lege vakken. In losse potten en hangbakken heb ik ook gekochte bloeiende Afrikaantjes en die zet ik ook neer in de hoop dat de geur van deze leuke bloemen de meikevers doet omzien naar een ander stekkie dan mijn moestuinbakken. Hopelijk met succes.
Ik wil minder op telefoon zitten, maar afgelopen woensdag heb ik er uren opgezeten 🙈 Hoe kan een GPStracker je de hele dag bezig houden en trouwens in de dagen erna ook nog.
Afgelopen woensdag bleek bij thuiskomst Marian haar tracker niet meer aan haar halsband te zitten. Op de app kon ik zien dat deze voor de bosrand lag. Daar was een braak liggend stuk akkerland door tractoren vlak gereden en ik dacht die tracker vind ik daar vast wel terug.
Ik besloot samen met Dama die haar tracker nog om had terug te gaan en ook Blue mee te nemen die nog moest oefenen met mee in de auto. Op locatie met hulp van de tracker van Dama naar de verloren tracker toegelopen. Volgens de app stonden we er boven op maar geen tracker te vinden. Zoekgebied vergroot maar toch telkens terug naar dat punt waar die volgens het kaartje moest liggen. Tot de tracker, nadat ik toch al lange tijd met Dama daar zocht, inene aangaf dat deze in het bos was. Daar was ik met wandelen niet geweest dus ik negeerde het denkende dat de tracker wat van slag was door al mijn pogingen contact te maken met de tracker. Teruggelopen naar auto en greppels en akkerranden gecheckt. Toen gaf trackerapp inene een locatie aan helemaal diep in het bosgebied op driekwartier lopen afstand. Dat was geen foutje meer zo ver weg. Zou de tracker door iemand gevonden zijn en meegenomen en mij vertraagd nog de oude locatie hebben doorgegeven waar deze op de grond gevallen was? Dama met tracker in auto en Blue zonder tracker mee en voor zekerheid nog stuk weer van de wandelroute gelopen. Maar ja letten op Blue die het spannend vond en tegen beter weten turen naar de grond en toch het niet kunnen laten en ook de telefoon steeds weer te checken. Die liet nu inene af en toe echt routes van de vermiste tracker zien over bospaden daar. Telefoonbatterij raakte leeg, Blue raakte van slag door mijn getuur op het scherm en ik besloot op te geven en naar huis te gaan. Voor ik wegreed zag ik weer beweging op het kaartje in de app. De tracker was te zien was op een pad die het bos uit liep en dan langs een bosrand verderop voerde. Als ik zelf om de andere bosrand nabij naar die akkers zou lopen dan kon ik mogelijk die persoon ver weg over de akkers zien op dat akkerpad daar voor die bosrand zien en diens aandacht proberen te krijgen. Dama weer uit de auto en mee en net toen ik om de hoek van het bos kwam bleek de tracker een zijpad het bos in te hebben genomen. Uit zicht. Lang verhaal kort. Meermaals gepoogd de persoon met mijn tracker op diverse punten te onderscheppen maar mislukt doordat de tracker telkens afsloeg dieper het gebied in. Terug thuis telefoon op lader en ondertussen ook de app blijven checken waar de tracker een bezoek bracht aan een begraafplaats in Hoogersmilde en toen uit de lucht was. Ik wachtte vol ongeduld in afwachting een huisadres in de buurt te zien. Nee de tracker kwam boven ergens in zuiddrenthe🙈. Tot laat in de avond blijven kijken naar de app. Zinloos maar ja. Heb adres maar kon geen naam of telnr achterhalen. Ik baalde maar was eigenlijk ook beetje boos op mezelf dat ik zo mijn dag heb laten verpesten. Dat je bijna verslaafd toch telkens weer de app opent en kijkt. Nog hoop gehad dat de vinder de vondst zou aanmelden, maar helaas geen bericht. Geluk bij ongeluk bleek ik ervoor verzekerd en vrijdag alles in gang gezet en nu wordt er als het goed is een vervangende opgestuurd. Misschien toch wel goed een nieuwe dan te krijgen, want deze oude tracker gaf duidelijk vertraagd alles door aangezien ik langere tijd op de zoekplaats stond met life tracking aan voor de locatie verschoof naar in het bos.
Ik was toen die dag zo bezig met de tracker zelf maar eigenlijk is het belangrijkste dat Marian zelf gelukkig niet zoek was. Dan had ik vermoedelijk helemaal in de rats gezeten. Want dan had ik natuurlijk gedacht dat de kleine Marian daar door Diependal liep en de tracker zat op gegeven moment op een dijkje waar bekend is dat er de laatste dagen steeds de wolf gezien werd🐺. Misschien leuke ontmoeting voor de wandelaar maar klein worstje op pootje Marian is vast een welkome wolvensnack. 😬
In middaguur in brandende zon in de kas bezig, dat was wel even een warm klusje. Maar er schreeuwden diverse planten om uitgeplant te worden. Zomerse kleding gepakt en aan de slag. Raapstelen eruit (ik heb nog ruime voorraad in vriezer) en komkommer en snackpaprika uitgeplant. Tomatenzaailingen laat ik nog iets groeien voor ik ze uitplant, maar de plantplek is wel al bepaalt. Op dit moment oogst ik nog volop spinazie en ook de postelein kan ik nu eten maar straks kan ik daar mogelijk de bonen en pepers zetten. Die zijn ook voor gezaaid inmiddels.
In de boomgaard was het aangenaam. Het lange gras is nog niet gemaaid en lekker koel.Ik ga nooit op vakantie en heb veel moeten opgeven maar als ik dan zo mijn rondje tuin maak op een zonnige aangename lentedag als deze dan voel ik mij zo rijk. Dankbaar voor dit prachtige plekje!
Vandaag met Blue naar de dierenartspraktijk ivm importmelding. Zelf chipreader mee en wist waar zijn chip zat dus kon zo rustig zelf even snel de reader over zijn kop halen zodat er geen vreemden met grote enge dingen over hem heen zouden reiken. Met hulp van super lekker snoep meteen ook maar daar op de weegschaal. Er moeten nog wat pondjes af. Met wandelen zou hij kunnen afvallen maar ja wandelen dat is nog best spannend. Op de terugweg nog even stop gemaakt en in het Drents Friese Wold in het bos van Hoogersmilde geoefend. Dapper hoor! Trots op Blue!
Lolo, nu Boaike geheten, moet nog steeds wennen maar die tijd krijgt hij. Ondertussen maakt hij zeker ook stappen vooruit en heeft hij al veel nieuwe dingen geleerd en gezien. Hij slaapt nog veel om alle indrukken te verwerken en dan is het natuurlijk heerlijk om geborgen bij je vrouwtje weg te kruipen. Dankzij de antibioticum kuur is zijn buikje weer rustig. De bloeduitslagen zijn inmiddels binnen. Schildklier wat laag maar wel net binnen de marge. Tsh ook laag maar wel net goed. Dus hoewel er klachten aan de schildklier te wijten kunnen zijn is dat niet iets waar nu verder iets mee hoeft. Leish wel nu positieve uitslag maar op zich verder goed bloedbeeld nieren en lever. Hoewel de uitslagen van de eiwitten binnen de grenzen van wat mag lagen zag Esther een disbalans in twee van de eiwit uitslagen (de ene aan de hoge kant en de andere aan de lage kant) wat vermoedelijk toch aan de leishmaniose te wijten is. Dus we gaan de leish behandelen. Gelukkig hadden de adoptanten van de vorige maand overleden Lucy/Willeke nog allopurinol over wat we mochten hebben en kon de behandeling voor Boaike snel gestart. De roze buik die hij wel nog steeds heeft is niet typsich voor leish maar evengoed kan het best zijn dat als de leishmaniose weg is en zijn lijf weer in balans terug komt ook deze rare buikuitslag zal verdwijnen. Dat hopen we natuurlijk van harte. Het is pas echt te zeggen over een half jaar vermoedelijk, maar stiekem hoop ik natuurlijk dat er over 2 maanden al verschil zichtbaar zal zijn. Hij is in goede handen.
Nog altijd zo blij met de kas want heerlijk gegeten van de raapstelen en rucola en radijzen. Ook raapstelen ingevroren. Die schieten nu door en daarom wil ik die weghalen zodat de komkommer geplant kan. Een paar mogen blijven bloeien om weer zaad te kunnen winnen. De spinazie doet het goed en heb ik gister gegeten en vandaag wat mee kunnen geven aan mijn moeder. Morgen hoop ik de eerste postelein te eten.In de kas zijn de peultjes veilig voor vogels e.d. opgegroeid en afgelopen dagen heb ik de grote bak gewied en zaterdag met aarde opgehoogd en de peultjes aan de rekken uitgeplant.
Verder zaaien want daar loop ik mee achter en het zou jammer zijn als ik tussendoor naar de winkel moet in plaats van lekker ontspannen over de groente-afdeling in de tuin te shoppen.Met de wat afstand houdende Blue dacht ik dan ga ik even een inhaalslag maken met de bakken in de moestuin dan kan hij lekker nabij scharrelen en aan mij wennen, maar helaas werkt dat toch niet zo. Ik had de toegang tot het veldje dicht en ipv bij de garage met Trufa en Dama rond te scharrrelen ging hij naar binnen. Op zich was dat wel weer de eerste keer dat hij uit zichzelf naar binnen durfde en die drempel is dus wel genomen. Maar helaas kwam hij afgelopen dagen er niet zelf bij liggen of lopen. Het veldje is inmiddels weer open tot blijdschap van de andere honden. Wat wel werkt om Blue zijn aandacht te trekken is mijn warme lunch in de tuin opeten. Bij aankomst dus eerst redelijk benaderbaar en heerlijk knuffelen maar nu hij het ritme en de ruimte kent helaas dus een hond die mij ontloopt en eigenlijk ook geen aansluiting heeft bij de roedel. En dan sneu vol zelfmedelijden zich achter de garage uit zich verstopt en af en toe eens komt kijken of ik en de andere honden het veldje op komen. Gekke is dat als ik over het veldje loop hij dan wel heel graag achter me aan loopt. Hij ontloopt me helaas verder veel en is nog angstig. Toch zijn er momenten dat hij al even speels en gek doet zoals ook op het filmpje te zien is waar hij van mij heel onopvallend knuffeltje kreeg om mee te spelen. Dan zie je een glimp van de vrolijke speelse hond die hij met geduld en liefde zeker kan worden.
Vanochtend lukte het me om Dama even met Darwin en Marion los in de huiskamer te laten en even kort met Blue aan de weg te lopen. Op zondagochtend is het heel rustig en op 1 wielrenner na was er geen verkeer in de straat, wel aan de overkant vaart. Blue vond het heel spannend om aangelijnd in een vreemde omgeving te lopen, maar heeft toch beide kanten op, met even een pauze met kroelen op de oprit, meegelopen, soms al even een korte snuffel. Trots op dit ventje. Later kwam mijn moeder langs maar dat vond Blue te spannend en hield afstand in de tuin. Het is dan net Kito die vroeger ook graag daar ergens in de bielzenbak achter de garage ging liggen. Gelukkig durft Blue nu zelf in huis te komen en als ik hem binnen wil hebben kan ik nu hem halen en met een boogje lopend duidelijk maken dat hij naar binnen moet zodat ik hem niet meer aan de lijn naar binnen mee moet nemen. Dat is fijn. Maar in huis trekt hij zich nog veel achter terug. Nu zit ik achter de pc en heb ik de tussendeur naar de gang dicht zodat Blue erbij in de roedel moet liggen en zich niet aan de andere kant huis kan terugtrekken. Hij liep eerst onrustig heen en weer maar na wat water drinken is hij toch gaan liggen op het zachte platte kussen dat ik in de tussenhal heb neergelegd. Hoera! Kleine stapjes, met ja ook af en toe wat stappen achteruit, maar zeker met potentie. Blij dat Blue hier is.
Vandaag is Darwin jarig. Volgens zijn paspoort nu 8 jaar maar hij is vermoedelijk een stuk ouder. Dankzij de steroide prik kan hij weer beter opstaan en hopelijk kan hij nog even langer bij de Ranjaclub blijven. Vandaag verwend met knuffels en lekkers wat ik voor hem gekocht had en wat er goed in ging.
De moestuinbakken worden steeds groener maar in de avond dek ik alles zoveel mogelijk af. De laatste dagen van april waren de meikevers door het mooie weer al bezig met hun bruidsvluchten maken. De grote kevers zijn grappig en schattig...... hun kroost echter niet. Afgelopen jaren steeds vaker dat planten verdwenen door schade van de engerlingen. Nu met de nieuwe moestuinbakken, die van nieuwe aarde zijn voorzien, probeer ik deze plaagdieren te weren. Ik had al als winterdek van twee van die mutsen en besloten in extra mutsen te investeren want ze zijn toch wel erg handig. Inmiddels binnen en in gebruik. Verder een tafel met laken en stukjes met bubbelplastic.
Vandaag een rode botersla zaailing en de kristalsla zaailing uitgeplant in de bakken maar de vele zaailingen van de afrikaantjes zouden volgens de planning pas eind mei in de bakken geplant. Aangezien het niet vriest staat een deel van de trays met zaaigoed van de Afrikaantjes toch al buiten op lege vakken. In losse potten en hangbakken heb ik ook gekochte bloeiende Afrikaantjes en die zet ik ook neer in de hoop dat de geur van deze leuke bloemen de meikevers doet omzien naar een ander stekkie dan mijn moestuinbakken. Hopelijk met succes.
In middaguur in brandende zon in de kas bezig, dat was wel even een warm klusje. Maar er schreeuwden diverse planten om uitgeplant te worden. Zomerse kleding gepakt en aan de slag. Raapstelen eruit (ik heb nog ruime voorraad in vriezer) en komkommer en snackpaprika uitgeplant. Tomatenzaailingen laat ik nog iets groeien voor ik ze uitplant, maar de plantplek is wel al bepaalt. Op dit moment oogst ik nog volop spinazie en ook de postelein kan ik nu eten maar straks kan ik daar mogelijk de bonen en pepers zetten. Die zijn ook voor gezaaid inmiddels.
In de boomgaard was het aangenaam. Het lange gras is nog niet gemaaid en lekker koel.
Ik ga nooit op vakantie en heb veel moeten opgeven maar als ik dan zo mijn rondje tuin maak op een zonnige aangename lentedag als deze dan voel ik mij zo rijk. Dankbaar voor dit prachtige plekje!
Vandaag met Blue naar de dierenartspraktijk ivm importmelding. Zelf chipreader mee en wist waar zijn chip zat dus kon zo rustig zelf even snel de reader over zijn kop halen zodat er geen vreemden met grote enge dingen over hem heen zouden reiken. Met hulp van super lekker snoep meteen ook maar daar op de weegschaal. Er moeten nog wat pondjes af. 
Met wandelen zou hij kunnen afvallen maar ja wandelen dat is nog best spannend. Op de terugweg nog even stop gemaakt en in het Drents Friese Wold in het bos van Hoogersmilde geoefend. Dapper hoor! Trots op Blue!
Lolo, nu Boaike geheten, moet nog steeds wennen maar die tijd krijgt hij. Ondertussen maakt hij zeker ook stappen vooruit en heeft hij al veel nieuwe dingen geleerd en gezien. Hij slaapt nog veel om alle indrukken te verwerken en dan is het natuurlijk heerlijk om geborgen bij je vrouwtje weg te kruipen. 
Dankzij de antibioticum kuur is zijn buikje weer rustig. De bloeduitslagen zijn inmiddels binnen. Schildklier wat laag maar wel net binnen de marge. Tsh ook laag maar wel net goed. Dus hoewel er klachten aan de schildklier te wijten kunnen zijn is dat niet iets waar nu verder iets mee hoeft. Leish wel nu positieve uitslag maar op zich verder goed bloedbeeld nieren en lever. Hoewel de uitslagen van de eiwitten binnen de grenzen van wat mag lagen zag Esther een disbalans in twee van de eiwit uitslagen (de ene aan de hoge kant en de andere aan de lage kant) wat vermoedelijk toch aan de leishmaniose te wijten is. Dus we gaan de leish behandelen. Gelukkig hadden de adoptanten van de vorige maand overleden Lucy/Willeke nog allopurinol over wat we mochten hebben en kon de behandeling voor Boaike snel gestart. De roze buik die hij wel nog steeds heeft is niet typsich voor leish maar evengoed kan het best zijn dat als de leishmaniose weg is en zijn lijf weer in balans terug komt ook deze rare buikuitslag zal verdwijnen. Dat hopen we natuurlijk van harte. Het is pas echt te zeggen over een half jaar vermoedelijk, maar stiekem hoop ik natuurlijk dat er over 2 maanden al verschil zichtbaar zal zijn. Hij is in goede handen.
Nog altijd zo blij met de kas want heerlijk gegeten van de raapstelen en rucola en radijzen. Ook raapstelen ingevroren. Die schieten nu door en daarom wil ik die weghalen zodat de komkommer geplant kan. Een paar mogen blijven bloeien om weer zaad te kunnen winnen. De spinazie doet het goed en heb ik gister gegeten en vandaag wat mee kunnen geven aan mijn moeder. Morgen hoop ik de eerste postelein te eten.
In de kas zijn de peultjes veilig voor vogels e.d. opgegroeid en afgelopen dagen heb ik de grote bak gewied en zaterdag met aarde opgehoogd en de peultjes aan de rekken uitgeplant. 
Vandaag is Darwin jarig. Volgens zijn paspoort nu 8 jaar maar hij is vermoedelijk een stuk ouder. Dankzij de steroide prik kan hij weer beter opstaan en hopelijk kan hij nog even langer bij de Ranjaclub blijven. Vandaag verwend met knuffels en lekkers wat ik voor hem gekocht had en wat er goed in ging.
