Shyla vermaakt zich hier gelukkig prima. Toen ze in opvang kwam hing haar tong op haar tenen na een kwartiertje lopen. Vandaag liet de weegschaal een halve kilo minder zien en zag ik met wandelen een stralend blij hondje die als een dinky toy dansend mee racete. Na een half uur moe en voldaan. Ik ben bezig met tekst en foto album maken zodat we hopelijk snel een fijn thuis voor haar kunnen vinden.
Wel is een beetje mijn angst dat er baasjes voor haar komen die niet in staat zijn haar te laten afvallen. En ze verdient het gewoon zo om terug gezond te worden en te kunnen genieten.
Op 17 sep 2022 kwam Brown aan. Het asiel ging sluiten en zij was 1 van de overgeschoten honden die niemand wilde. Ooit gered uit een dodingstation. Haar voorgeschiedenis is onbekend maar haar lijf vertelt een verleden van misbruik als puppyfabriek en slechte zorg. Brown kijkt niet om naar haar verleden en begint elke dag weer stralend en opgewekt.
Of ze met haar versleten lijf haar verjaardag in december gaat halen is zeer de vraag, daarom vandaag haar extra verwend met lekkers en aandacht.
Ondanks haar slechte gewrichten kan ze zo intens genieten van wandelen en we hebben een paar heerlijke wandelingen samen gemaakt.
Afgelopen zaterdag was het al weer een jaar geleden dat Zani is ingeslapen. Dan blik je toch weer even terug.🌈 
Het was ook een verdrietig dagje voor Shyla (adoptie 2022).
Terwijl ik hier in de boomgaard appels en peren aan het plukken was, reden Michiel en Dirkje naar Nieuwegein om haar op te halen. Ze is afgestaan voor herplaatsing. Indertijd geadopteerd met ieders verwachting van een mandje voor het leven. Maar door gezondheidsproblemen kan mevrouw de laatste jaren nauwelijks lopen in huis, laat staan haar uitlaten. Haar man wandelde met Shyla maar kwam 10 dagen eerder ongelukkig ten val en brak zijn heup. Herstel wordt een lang traject, dus in Shyla haar belang heeft haar vrouwtje haar met heel veel verdriet afgestaan. Baasje heeft niet eens afscheid kunnen nemen omdat hij opgenomen is. Verdrietig dus voor mens en dier. 
Toch voelt het ergens een kleine beetje als een geluk bij een ongeluk, want ik ben ontzettend geschrokken hoe dik ze terug kwam.
In haar paspoort keurig bijgehouden door de dierenarts en daardoor te zien dat ze al binnen een jaar zwaar overgewicht had. En thans een bodyscore van 8/9. Dat is te merken. Ik hoef niet bang te zijn dat ze weg loopt. Meer dat ze achterblijft. Ze heeft echt moeite om Marion en Brown bij te benen bij de wandeling terwijl ze pas 7 jaar oud is. Wandelen doet ze echter graag. 
Ze kan nog steeds leuk opzitten en met haar ene schele oogje loensen wat haar enkel speciaal maakt. 😍Gelukkig lijkt ze het toch wel gezellig te vinden hier weer te zijn. Filmpjes van zaterdag. Beweging en dieet, daar ga ik voor. Trufa helpt wel om haar in beweging te houden geloof ik 😁
In de boomgaard appels geraapt en de herfsttijloos bewonderd. Het gras moet gemaaid, maar er lag nog allemaal snoeihout van de pruim verspreid op het gras. Dus die maar even opruimen. Dat "even" bleek meer werk dan gedacht en zodoende was de ochtend om. Maar alles is afgevoerd en ligt nu netjes naast de garage. 
Verder waren de druiven rijp. Dus al ballend met Trufa flink wat geplukt en daarna aan de tuintafel geritst en gewassen. 
Net voor zonsondergang had ik 6 yoghurtemmertjes vol die nu in de vriezer zitten. Ik voel mijn rug, maar het was een 
De eerste pompoen vandaag geplukt want de plant was echt ter ziele en het steeltje leek droog. Nu staat ie te stralen op de aanrecht. Ik kijk er met plezier, maar ook enige weemoed naar, want de prachtige zomer lijkt nu echt voorbij en de herfst begonnen.🎃 
Ik ben niet zo heel bekend met pompoen eten en moet nog bedenken wat er mee te maken. Ik neig naar iets van een ratatouille omdat ik veel courgettes heb. In de vriezer heb ik nog sugarsnaps, dat kan er ook wel door. Voor nu echter gewoon even genieten van het schattige pompoentje op mijn aanrecht.😍
Trufa meegenomen die het verdiende om weer eens 1 op 1 met mij te wandelen. Geen gebied meer waar ik met kleine honden durf te lopen omdat ik weet dat er in het Diependal gebied thans een wolvenpaar met 5 jongen zou zitten. Daarom ook een deel van het gebied gemeden en enkel het kortere driekwartier rondje met Trufa gewandeld. Nu is Trufa een hond die op onbekender terrein en bebostere stukken altijd al op haar hoede is, maar nu loop je toch minder ontspannen en vraag je je af als ze stilstaat of je er meer dan gewoonlijk achter moet zoeken.
Evengoed heb ik genoten want het is er mooi lopen. Het is jammer want veel mooie wandelplekjes in de buurt zijn zeker voor de loslopende kleine Marietjes niet veilig meer. En tja ik zelf wil toch ook wel ontspannen kunnen genieten en niet op mijn hoede zijn. 
