Waar Bimba inmiddels dansend door het leven gaat, vinden Susan en Queen de grote wereld vooral eng. Maar inmiddels wordt het aan de straat lopen ook opgebouwd en dat doen ze eigenlijk boven verwachting zo goed. Uiteraard nog drie dubbel aangelijnd maar ze snuffelen en Queen ontlast zich ook zonder problemen.video Queen
video SusanKaatje had ik geoefend met intuigen en naar de weg kijken, maar lopen aan de lijn dat deed ze nog niet. Gisteren maakte ik gebruik van een restje voer van Marion en had dat voor Susan en Queen op de oprit gezet. Die aten er niet van. Kaatje hing verstijfd in mijn arm maar toen ik haar op de oprit neerzette ging Kaatje tot mijn verbazing trekken. En bleek ze letterlijk haar neus achterna te lopen 😋. Geen paniek van een lijn die je beperkt maar ogen op schoteltjes en de voerbak in duiken. En ach daarna ook maar gewoon nieuwsgierig doorlopen en aan de straat snuffelen. Totdat het inene haar weer overweldigde en ik haar rustig heb opgepakt en naar huis getild. Zou ze die voor haar oh zo hoge drempel van de lijnristrictie nu over zijn? Binnenkort maar weer verder oefenen. Ze komt er wel die Kaatje! Kaatje kan ter adoptie. Komende week advertentie tekst maken en foto album uploaden.
Hoewel ik ook al groente koop (al is het maar omdat ik zelf geen bloemkool kweek), eet ik net als vorig jaar nog volop uit de tuin.Inmiddels is de eerste nachtvorst al geweest maar de palmkool kan er tegen. De oost-indischer kers blijkt ook erg sterk. Ik heb afgelopen week heerlijk andijvie gegeten en vandaag ook van ingevroren.Er bloeit ook nog steeds het nodige in de tuin. Zoals deze spontaan tussen de tegels opgekomen fijnstraal. De afrikaantjes zijn nu wel op zijn retour en daar een aantal van verwijderd omdat ze ook erg over de kleine sla planten heen hangen. Sowieso vandaag (in de stromende regen) veel gedaan in de moestuin en de groene bak staat vol aan de straat om geleegd te worden.
5 okt kwamen ze aan. Susan en Queen, die net als Bimba en Blue uit deze hel kwamen:Queen zie je op 9 seconden en Susan daarna op 12 seconden. Vooraf was bekend dat deze dames veel banger waren. Hoewel het niet de bedoeling was dat ze afgelopen zomer in het asiel nog zouden zitten hebben ze daar ook weer grote stappen gemaakt. Ze lopen wat aan de lijn en dat is praktisch want zodoende kan ik ze dagelijks meenemen naar het veldje in de tuin. Ze hebben de neiging aan elkaar te klitten en elkaars angst te versterken en op 1 plek in huis verstijfd te blijven zitten. In het asiel zat Queen ook meest tegen de muur kennel geplakt en hier zat ze het liefst in de rode bench. Susan kroop meest dan bij haar. Inmiddels begint Susan ook wel zelfstandig naar buiten te gaan en wat in huis te bewegen, maar Queen zit nog veel verstijfd op 1 plek en neem ik nog steeds aan een luslijn mee om zich te ontlasten. Toch ligt Queen er al veel ontspannener bij. Susan echter kan piepen als ik Queen mee neem en zij achterblijft in de bench. Ook als ze naast Blue ligt. Ze is echt een mama’s kindje. Susan zoekt Queen op, niet zozeer andersom maar Queen ervaart zeker ook steun door aanwezigheid van Susan. Hoewel ze elkaar in hun angst negatief versterken en Queen Susan ook wat er in terugtrekt ben ik wel blij dat ze samen konden reizen en hier kunnen wennen. Susan ook een verzamelaar van speeltjes en flossen en ik herken veel van Blue in haar. Blue en Susan lijken in doen en laten en ook wel op zich van bouw/uiterlijk broer en zus. Zou Queen die toch net een wat ander uiterlijk heeft dan de moeder geweest zijn of gewoon vertrouwd? Ze hebben de neiging om alle spanning van zich af te kauwen en dat betekent dat de kleedjes en knuffels en speeltjes er aan gaan. Op zich niet erg maar helaas vind ik dagelijks stukken textiel e.d. in de poep. Kauwen is geruststellend en gelukkig knabbelen ze ook graag op kauworen. Eigenlijk zou ik het ze dagelijks willen aanbieden maar helaas zijn de oren op. En mijn potje leeg. Zouden er mensen zijn die wat willen doneren zodat ze dagelijks op gezondere kauwies kunnen kauwen ipv zichzelf gerust te stellen door op kleedjes te knabbelen?
Liefst kauworen, gedroogde long e.d.. Geen rawhide!. Dentastix mag wel maar zijn zo op. In natura of donaties via Esperanza zodat ik het kan kopen?
Komende tijd wordt het extra spannend. Vuurwerk begon al in oktober maar ik verwacht binnenkort ook de aannemer die verder gaat met de klus aan het dak en ook wel even bezig zal zijn. Ook moet ik de tuinman nog een dag gaan inplannen. Dan wordt het even helemaal een uitdaging met de dames die niet even uit zichzelf naar buiten durven, maar ook in huis nog erg zich verstoppen en stil houden. Ze moeten van verder komen dan Blue. Dat was bekend. Toch zijn ze heel lief en aanhankelijk.
Kaatje. Een lief gevoelig meisje, hooguit een jaartje oud. Ze zat in het dodingstation en haar tijd was om. Soms proberen de vrijwilligers van de Refugio Sierra Nevada wat honden uit de perrera te redden, voor ze afgemaakt worden, ondanks ze honden op de wachtlijst hebben en zwerfhonden van de gemeente moeten opnemen. Kaatje had geluk. De kleine magere pruts werd gezien en gered! Ze heeft duidelijk nare ervaringen gehad en kan als je op haar afloopt kruiperig onderdanig in kikkerhouding weg lopen. Daarnaast is haar linkerpootje korter en houdt ze die vaak in de lucht. De dierenarts maakte foto’s. En verwees ze door naar de specialist. Het bleek te gecompliceerd te liggen. Als jong pupje is ze blijvend gehandicapt geraakt door trauma of ziekte. Het dijbeenbot is gestopt met groeien en verdraaid en dat had weer effect op de gewrichten. Alles is daardoor vervormd. Dit is niet even te opereren. Echter dat spuitje….. Hell no!Kaatje heeft goede kwaliteit van leven, geen pijn, racete als een malle achter Trufa aan, danst vrolijk in het rond. Ze kan er in principe gewoon oud mee worden. Wel is de kans aanwezig dat ze vroegtijdig artrose krijgt en advies specialist is dan ook al om haar op chondroitine supplementen te zetten. En verder goede bespiering opbouwen en absoluut geen overgewicht laten krijgen.
Nu was ze te mager bij redding, maar in het asiel gelukkig terug op gewicht gekomen en hoewel ze nog niet aan de lijn kan lopen rende ze op de binnenplaats van het asiel en hier in de opvang op het veldje zoveel dat ze steeds gespierder wordt.
Een knuffeltje die het heerlijk vindt op schoot. Ze komt open maar juist als je zelf iets van haar wil dan kruipt ze weg. Zomaar pakken kan dan paniek happen geven. Heeft ze vertrouwen dan is ze zo een schatje. Geen doorsnee huishondje, maar een kwetsbaar zieltje die in haar korte leventje er nooit echt heeft mogen zijn. Zouden er baasjes zijn die een projectje als Kaatje aandurven? Ze is op een jaar geschat maar komt eigenlijk nog jonger over. Zit volop in haar kauwfase dus er wordt wel het nodige aan speelgoed en zachte mandjes gesloopt. Verder heeft ze Shyla inmiddels zover dat die wel met haar wil spelen. Shyla weegt meer maar is kleiner want Kaatje haar lange sprinkhaanpoten maken haar met 40cm net tot een klein middelmaatje. En mensen willen toch meest schattig klein en vinden een Kaatje dan al weer gauw te groot. Maar ze past op schoot en hoewel oppakken dus tactvol met beleid moet kan je daarna zo met haar op de arm rond lopen. Zodoende al eens met haar aan de weg kunnen kijken naar verkeer. Ze komt niet om ingetuigd te worden dus haar achterna lopen en oppakken en intuigen is voor Kaatje al een spannende oefening op zich. Lopen aan de lijn waarbij je inene niet verder kunt dat is nog zo schrikken voor haar. Het vraagt om geduld. Het investeren in vertrouwen zodat je een basis hebt om te wennen aan de restrictie die een lijn met zich meebrengt. Op het moment dat ze die restrictie niet meer met iets ergs associeert dan kan je het ongetwijfeld snel uit bouwen. Maar op dit moment is het echt een rescue hondje voor mensen met geduld. Geen mensen met een oppervlakkige blik, maar mensen die zien dat dit meisje het meer dan waard was om gered te worden. Ze heeft zoveel te geven!
Cora was een lief gezellig onherleidbaar mixje dat al jaren onopvallend in het asiel van Peter Koekebakker zat. Daar wilden we in 2015 verandering in brengen. Ze kwam als 2e kans hondje in 2015 naar de open dag in Diever. Daar deed ze het goed, maar haar mandje bleek in Limburg voor haar klaar te staan. Ruim 11 jaar is ze daar zielsgelukkig geweest met haar baasjes en zij met haar.Verdrietig genoeg kwam dit overlijdensbericht met de post. Rust zacht lieve Cora. Ine en Jan heel veel sterkte en dank dat jullie zagen dat ze die 2e kans in Nederland zo verdiende!
In oktober de gang opknapklus weer opgepakt.Ik wilde erg graag het behangwerk in ieder geval klaar hebben eind oktober. Dat is gelukt. In de wc zat sinds begin 2026 tijdelijk zelfklevend behang dat begon los te laten en ook vervangen moest worden. Ondanks dat er 31 dagen in de maand zaten net niet gehaald dat klaar te krijgen. Zaterdag was het bijna klaar en daarom met 1 extra dagje gesmokkeld en zondag 1 nov het laatste behang in de wc geplakt. Er moet nog het nodige geverfd in de gang, maar dat til ik vermoedelijk naar begin 2027. De aanblik van de gang is nu zo anders en ik ben erg blij dat ik na meer dan 20 jaar het heb aangedurfd het zelf aan te pakken. Vooraf erg spannend hoe al die kleur en fleur zou uitpakken, maar het voelt niet te druk of rommelig. Blij en stiekem ook een beetje trots op het resultaat. Hoewel er op mijn vakmanschap een hoop is aan te merken, ben ik trots op mezelf dat ik begonnen ben, ondanks dat een dergelijk project wat een vakman misschien in een dag doet bij mij door mijn beperkingen een jaar duurt. Verder is tussenmuur in de keuken gepimpt met een schilderij en lamp. De rommelige aanblik van agenda en to do lijstjes op de kast weggehaald en het is nu sfeervol, warm en vrolijk. Nu de gang is opgeknapt lijkt het ook allemaal meer 1 geheel te worden. Ik zit nu met plezier aan de keukentafel naar de muur en gang te kijken.
Voor deze novembermaand vooral buitenklussen in de planning. Ik hoop op nog wat vriendelijk najaarsweer. De dakgoot garage zit weer vol blad en verder is de kas schoonmaken ook een pittige klus. En de laatste vaste bak in de moestuin weghalen is zeker een heel project, maar dan kan ik met de aarde hopelijk de gaten onder de catalpa dichten voor het gaat vriezen en de grond te hard is.
Eind oktober meermaals vuurwerk en dat in combinatie met eerder donker en vochtig weer gaf bij Brown (die in de zomermaanden zo goed zindelijk was) een flinke dip met in huis plassen. Dus veel dweilen.Marion was helemaal even een zorgenkindje met meerdere keren een hartje dat een paar uur op hol geslagen was. Ze is dan zo sneu. Helaas kan ik weinig voor haar doen, anders dan er voor haar zijn. Ze zoekt me echt op en kruipt tegen mij aan. Het gaf wat gebroken nachten en momenten dat ik niet weg kon om te gaan wandelen maar ik ben blij dat ze mij opzoekt voor steun. Aan haar vachtje die minder mooi is zie ik nu toch wel dat ze hard achteruit gaat.
Waar Bimba inmiddels dansend door het leven gaat, vinden Susan en Queen de grote wereld vooral eng. Maar inmiddels wordt het aan de straat lopen ook opgebouwd en dat doen ze eigenlijk boven verwachting zo goed. Uiteraard nog drie dubbel aangelijnd maar ze snuffelen en Queen ontlast zich ook zonder problemen.video Queen
video SusanKaatje had ik geoefend met intuigen en naar de weg kijken, maar lopen aan de lijn dat deed ze nog niet. Gisteren maakte ik gebruik van een restje voer van Marion en had dat voor Susan en Queen op de oprit gezet. Die aten er niet van. Kaatje hing verstijfd in mijn arm maar toen ik haar op de oprit neerzette ging Kaatje tot mijn verbazing trekken. En bleek ze letterlijk haar neus achterna te lopen 😋. Geen paniek van een lijn die je beperkt maar ogen op schoteltjes en de voerbak in duiken. En ach daarna ook maar gewoon nieuwsgierig doorlopen en aan de straat snuffelen. Totdat het inene haar weer overweldigde en ik haar rustig heb opgepakt en naar huis getild. Zou ze die voor haar oh zo hoge drempel van de lijnristrictie nu over zijn? Binnenkort maar weer verder oefenen. Ze komt er wel die Kaatje!
Kaatje kan ter adoptie. Komende week advertentie tekst maken en foto album uploaden.
Hoewel ik ook al groente koop (al is het maar omdat ik zelf geen bloemkool kweek), eet ik net als vorig jaar nog volop uit de tuin.
Inmiddels is de eerste nachtvorst al geweest maar de palmkool kan er tegen. De oost-indischer kers blijkt ook erg sterk. 
Ik heb afgelopen week heerlijk andijvie gegeten en vandaag ook van ingevroren.
Er bloeit ook nog steeds het nodige in de tuin. Zoals deze spontaan tussen de tegels opgekomen fijnstraal. De afrikaantjes zijn nu wel op zijn retour en daar een aantal van verwijderd omdat ze ook erg over de kleine sla planten heen hangen. Sowieso vandaag (in de stromende regen) veel gedaan in de moestuin en de groene bak staat vol aan de straat om geleegd te worden.
5 okt kwamen ze aan. Susan en Queen, die net als Bimba en Blue uit deze hel kwamen:Queen zie je op 9 seconden en Susan daarna op 12 seconden. Vooraf was bekend dat deze dames veel banger waren. Hoewel het niet de bedoeling was dat ze afgelopen zomer in het asiel nog zouden zitten hebben ze daar ook weer grote stappen gemaakt. Ze lopen wat aan de lijn en dat is praktisch want zodoende kan ik ze dagelijks meenemen naar het veldje in de tuin.
Ze hebben de neiging aan elkaar te klitten en elkaars angst te versterken en op 1 plek in huis verstijfd te blijven zitten. In het asiel zat Queen ook meest tegen de muur kennel geplakt en hier zat ze het liefst in de rode bench. Susan kroop meest dan bij haar. Inmiddels begint Susan ook wel zelfstandig naar buiten te gaan en wat in huis te bewegen, maar Queen zit nog veel verstijfd op 1 plek en neem ik nog steeds aan een luslijn mee om zich te ontlasten. Toch ligt Queen er al veel ontspannener bij. Susan echter kan piepen als ik Queen mee neem en zij achterblijft in de bench. Ook als ze naast Blue ligt. Ze is echt een mama’s kindje. 
Susan zoekt Queen op, niet zozeer andersom maar Queen ervaart zeker ook steun door aanwezigheid van Susan. Hoewel ze elkaar in hun angst negatief versterken en Queen Susan ook wat er in terugtrekt ben ik wel blij dat ze samen konden reizen en hier kunnen wennen. Susan ook een verzamelaar van speeltjes en flossen en ik herken veel van Blue in haar. Blue en Susan lijken in doen en laten en ook wel op zich van bouw/uiterlijk broer en zus. Zou Queen die toch net een wat ander uiterlijk heeft dan de moeder geweest zijn of gewoon vertrouwd? 
Ze hebben de neiging om alle spanning van zich af te kauwen en dat betekent dat de kleedjes en knuffels en speeltjes er aan gaan. Op zich niet erg maar helaas vind ik dagelijks stukken textiel e.d. in de poep. Kauwen is geruststellend en gelukkig knabbelen ze ook graag op kauworen. Eigenlijk zou ik het ze dagelijks willen aanbieden maar helaas zijn de oren op. En mijn potje leeg. Zouden er mensen zijn die wat willen doneren zodat ze dagelijks op gezondere kauwies kunnen kauwen ipv zichzelf gerust te stellen door op kleedjes te knabbelen?
Liefst kauworen, gedroogde long e.d.. Geen rawhide!. Dentastix mag wel maar zijn zo op. In natura of donaties via Esperanza zodat ik het kan kopen?
Komende tijd wordt het extra spannend. Vuurwerk begon al in oktober maar ik verwacht binnenkort ook de aannemer die verder gaat met de klus aan het dak en ook wel even bezig zal zijn. Ook moet ik de tuinman nog een dag gaan inplannen. Dan wordt het even helemaal een uitdaging met de dames die niet even uit zichzelf naar buiten durven, maar ook in huis nog erg zich verstoppen en stil houden. Ze moeten van verder komen dan Blue. Dat was bekend. Toch zijn ze heel lief en aanhankelijk.
Kaatje. Een lief gevoelig meisje, hooguit een jaartje oud. 
Ze zat in het dodingstation en haar tijd was om. Soms proberen de vrijwilligers van de Refugio Sierra Nevada wat honden uit de perrera te redden, voor ze afgemaakt worden, ondanks ze honden op de wachtlijst hebben en zwerfhonden van de gemeente moeten opnemen. Kaatje had geluk. De kleine magere pruts werd gezien en gered! 
Ze heeft duidelijk nare ervaringen gehad en kan als je op haar afloopt kruiperig onderdanig in kikkerhouding weg lopen. Daarnaast is haar linkerpootje korter en houdt ze die vaak in de lucht. De dierenarts maakte foto’s. En verwees ze door naar de specialist. Het bleek te gecompliceerd te liggen. Als jong pupje is ze blijvend gehandicapt geraakt door trauma of ziekte. Het dijbeenbot is gestopt met groeien en verdraaid en dat had weer effect op de gewrichten. Alles is daardoor vervormd. Dit is niet even te opereren. Echter dat spuitje….. Hell no!Kaatje heeft goede kwaliteit van leven, geen pijn, racete als een malle achter Trufa aan, danst vrolijk in het rond. Ze kan er in principe gewoon oud mee worden. Wel is de kans aanwezig dat ze vroegtijdig artrose krijgt en advies specialist is dan ook al om haar op chondroitine supplementen te zetten. En verder goede bespiering opbouwen en absoluut geen overgewicht laten krijgen.
Nu was ze te mager bij redding, maar in het 
Een knuffeltje die het heerlijk vindt op schoot. Ze komt open maar juist als je zelf iets van haar wil dan kruipt ze weg. Zomaar pakken kan dan paniek happen geven. Heeft ze vertrouwen dan is ze zo een schatje. Geen doorsnee huishondje, maar een kwetsbaar zieltje die in haar korte leventje er nooit echt heeft mogen zijn. Zouden er baasjes zijn die een projectje als Kaatje aandurven? Ze is op een jaar geschat maar komt eigenlijk nog jonger over. Zit volop in haar kauwfase dus er wordt wel het nodige aan speelgoed en zachte mandjes gesloopt. Verder heeft ze Shyla inmiddels zover dat die wel met haar wil spelen. Shyla weegt meer maar is kleiner want Kaatje haar lange sprinkhaanpoten maken haar met 40cm net tot een klein middelmaatje. En mensen willen toch meest schattig klein en vinden een Kaatje dan al weer gauw te groot. Maar ze past op schoot en hoewel oppakken dus tactvol met beleid moet kan je daarna zo met haar op de arm rond lopen. Zodoende al eens met haar aan de weg kunnen kijken naar verkeer.
Ze komt niet om ingetuigd te worden dus haar achterna lopen en oppakken en intuigen is voor Kaatje al een spannende oefening op zich. Lopen aan de lijn waarbij je inene niet verder kunt dat is nog zo schrikken voor haar. Het vraagt om geduld. Het investeren in vertrouwen zodat je een basis hebt om te wennen aan de restrictie die een lijn met zich meebrengt. Op het moment dat ze die restrictie niet meer met iets ergs associeert dan kan je het ongetwijfeld snel uit bouwen. Maar op dit moment is het echt een rescue hondje voor mensen met geduld. Geen mensen met een oppervlakkige blik, maar mensen die zien dat dit meisje het meer dan waard was om gered te worden. Ze heeft zoveel te geven!
Daar deed ze het goed, maar haar mandje bleek in Limburg voor haar klaar te staan. 
Ruim 11 jaar is ze daar zielsgelukkig geweest met haar baasjes en zij met haar.
Verdrietig genoeg kwam dit overlijdensbericht met de post. Rust zacht lieve Cora. Ine en Jan heel veel sterkte en dank dat jullie zagen dat ze die 2e kans in Nederland zo verdiende!
Verder is tussenmuur in de keuken gepimpt met een schilderij en lamp. De rommelige aanblik van agenda en to do lijstjes op de kast weggehaald en het is nu sfeervol, warm en vrolijk. Nu de gang is opgeknapt lijkt het ook allemaal meer 1 geheel te worden. Ik zit nu met plezier aan de keukentafel naar de muur en gang te kijken. 
Eind oktober meermaals vuurwerk en dat in combinatie met eerder donker en vochtig weer gaf bij Brown (die in de zomermaanden zo goed zindelijk was) een flinke dip met in huis plassen. Dus veel dweilen.
Marion was helemaal even een zorgenkindje met meerdere keren een hartje dat een paar uur op hol geslagen was. Ze is dan zo sneu. Helaas kan ik weinig voor haar doen, anders dan er voor haar zijn. Ze zoekt me echt op en kruipt tegen mij aan. Het gaf wat gebroken nachten en momenten dat ik niet weg kon om te gaan wandelen maar ik ben blij dat ze mij opzoekt voor steun. Aan haar vachtje die minder mooi is zie ik nu toch wel dat ze hard achteruit gaat.
