Lolo, nu Boaike geheten, moet nog steeds wennen maar die tijd krijgt hij. Ondertussen maakt hij zeker ook stappen vooruit en heeft hij al veel nieuwe dingen geleerd en gezien. Hij slaapt nog veel om alle indrukken te verwerken en dan is het natuurlijk heerlijk om geborgen bij je vrouwtje weg te kruipen. Dankzij de antibioticum kuur is zijn buikje weer rustig. De bloeduitslagen zijn inmiddels binnen. Schildklier wat laag maar wel net binnen de marge. Tsh ook laag maar wel net goed. Dus hoewel er klachten aan de schildklier te wijten kunnen zijn is dat niet iets waar nu verder iets mee hoeft. Leish wel nu positieve uitslag maar op zich verder goed bloedbeeld nieren en lever. Hoewel de uitslagen van de eiwitten binnen de grenzen van wat mag lagen zag Esther een disbalans in twee van de eiwit uitslagen (de ene aan de hoge kant en de andere aan de lage kant) wat vermoedelijk toch aan de leishmaniose te wijten is. Dus we gaan de leish behandelen. Gelukkig hadden de adoptanten van de vorige maand overleden Lucy/Willeke nog allopurinol over wat we mochten hebben en kon de behandeling voor Boaike snel gestart. De roze buik die hij wel nog steeds heeft is niet typsich voor leish maar evengoed kan het best zijn dat als de leishmaniose weg is en zijn lijf weer in balans terug komt ook deze rare buikuitslag zal verdwijnen. Dat hopen we natuurlijk van harte. Het is pas echt te zeggen over een half jaar vermoedelijk, maar stiekem hoop ik natuurlijk dat er over 2 maanden al verschil zichtbaar zal zijn. Hij is in goede handen.
Nog altijd zo blij met de kas want heerlijk gegeten van de raapstelen en rucola en radijzen. Ook raapstelen ingevroren. Die schieten nu door en daarom wil ik die weghalen zodat de komkommer geplant kan. Een paar mogen blijven bloeien om weer zaad te kunnen winnen. De spinazie doet het goed en heb ik gister gegeten en vandaag wat mee kunnen geven aan mijn moeder. Morgen hoop ik de eerste postelein te eten.In de kas zijn de peultjes veilig voor vogels e.d. opgegroeid en afgelopen dagen heb ik de grote bak gewied en zaterdag met aarde opgehoogd en de peultjes aan de rekken uitgeplant.
Verder zaaien want daar loop ik mee achter en het zou jammer zijn als ik tussendoor naar de winkel moet in plaats van lekker ontspannen over de groente-afdeling in de tuin te shoppen.Met de wat afstand houdende Blue dacht ik dan ga ik even een inhaalslag maken met de bakken in de moestuin dan kan hij lekker nabij scharrelen en aan mij wennen, maar helaas werkt dat toch niet zo. Ik had de toegang tot het veldje dicht en ipv bij de garage met Trufa en Dama rond te scharrrelen ging hij naar binnen. Op zich was dat wel weer de eerste keer dat hij uit zichzelf naar binnen durfde en die drempel is dus wel genomen. Maar helaas kwam hij afgelopen dagen er niet zelf bij liggen of lopen. Het veldje is inmiddels weer open tot blijdschap van de andere honden. Wat wel werkt om Blue zijn aandacht te trekken is mijn warme lunch in de tuin opeten. Bij aankomst dus eerst redelijk benaderbaar en heerlijk knuffelen maar nu hij het ritme en de ruimte kent helaas dus een hond die mij ontloopt en eigenlijk ook geen aansluiting heeft bij de roedel. En dan sneu vol zelfmedelijden zich achter de garage uit zich verstopt en af en toe eens komt kijken of ik en de andere honden het veldje op komen. Gekke is dat als ik over het veldje loop hij dan wel heel graag achter me aan loopt. Hij ontloopt me helaas verder veel en is nog angstig. Toch zijn er momenten dat hij al even speels en gek doet zoals ook op het filmpje te zien is waar hij van mij heel onopvallend knuffeltje kreeg om mee te spelen. Dan zie je een glimp van de vrolijke speelse hond die hij met geduld en liefde zeker kan worden.
Vanochtend lukte het me om Dama even met Darwin en Marion los in de huiskamer te laten en even kort met Blue aan de weg te lopen. Op zondagochtend is het heel rustig en op 1 wielrenner na was er geen verkeer in de straat, wel aan de overkant vaart. Blue vond het heel spannend om aangelijnd in een vreemde omgeving te lopen, maar heeft toch beide kanten op, met even een pauze met kroelen op de oprit, meegelopen, soms al even een korte snuffel. Trots op dit ventje. Later kwam mijn moeder langs maar dat vond Blue te spannend en hield afstand in de tuin. Het is dan net Kito die vroeger ook graag daar ergens in de bielzenbak achter de garage ging liggen. Gelukkig durft Blue nu zelf in huis te komen en als ik hem binnen wil hebben kan ik nu hem halen en met een boogje lopend duidelijk maken dat hij naar binnen moet zodat ik hem niet meer aan de lijn naar binnen mee moet nemen. Dat is fijn. Maar in huis trekt hij zich nog veel achter terug. Nu zit ik achter de pc en heb ik de tussendeur naar de gang dicht zodat Blue erbij in de roedel moet liggen en zich niet aan de andere kant huis kan terugtrekken. Hij liep eerst onrustig heen en weer maar na wat water drinken is hij toch gaan liggen op het zachte platte kussen dat ik in de tussenhal heb neergelegd. Hoera! Kleine stapjes, met ja ook af en toe wat stappen achteruit, maar zeker met potentie. Blij dat Blue hier is.
Vandaag is Darwin jarig. Volgens zijn paspoort nu 8 jaar maar hij is vermoedelijk een stuk ouder. Dankzij de steroide prik kan hij weer beter opstaan en hopelijk kan hij nog even langer bij de Ranjaclub blijven. Vandaag verwend met knuffels en lekkers wat ik voor hem gekocht had en wat er goed in ging.
Een hondje minder is op zich fijn, maar we hadden eind vorig jaar beloofd de 6 huskies te helpen en Balu in Spanje was zo dringend voor opvang. Vorige keer in februari ondanks zijn urgentie was toch niet laten komen omdat ik geen plaatsingen had. Dit weekend was er een transport, anders zou hij moeten wachten tot eind juni. Besloten hem in ieder geval te helpen. Er wachten nog drie Huskyteefjes. Het was kort dag maar het is gelukt met de traces en vandaag kwam hij aan. Wat was en is het spannend voor Balu. De lange reis zonder je vertrouwde maatjes in een bus. Dan aankomen in een totaal vreemde omgeving. Bimba leek blij om hem te zien en reageerde zelfs speels en dat vrolijkte Balu wel wat op. Even ter herinnering: Hij komt uit dezelfde hel als Bimba en kende niets. Ook in het asiel in de bergen is zijn wereldje natuurlijk maar klein. Hij heeft wel dit jaar wat aan de lijn geoefend en kon inmiddels stukjes bij het asiel lopen. Maar ja aan de straat met verkeer dat zal nog even een stap te ver zijn. Gelukkig woon ik ideaal om dat in kleine stapjes op te bouwen. Voorlopig kan ik door Dama ook slecht weg maar hij krijgt ook de tijd om hier rustig bij te komen en hopelijk wat vertrouwen in mij te krijgen want hoewel ze in het asiel in Spanje hem al aardig vertrouwen in mensen hebben gegeven is het een veel bangere hond dan Bimba. Hij heeft van de winter een tijd lang prednison gehad en is veel te dik geworden. Er schijnt al ietsje af te zijn maar hij heeft nog altijd zwaar overgewicht. Dat geeft hem niet echt een aantrekkelijk uiterlijk. Mensen kijken te dikke honden voorbij en zien niet dat juiste deze hond zo hulp nodig heeft. Balu moet eigenlijk op zachtere bedjes liggen. Die heb ik hier maar het is natuurlijk wel een husky en ik ben benieuwd of hij daar op gaat liggen. Dama ligt graag in manden en inmiddels zie ik Bimba ook steeds vaker in een mandje kruipen. Hopelijk leert Balu het snel ook waarderen. Voorlopig vindt ie het nog heel spannend om in huis te komen. Overigens snap ik niet hoe men indertijd een graatmagere husky een berennaam heeft kunnen geven. Omdat hij wel naar de naam Balu luisterde heb ik het verbasterd naar Blue wat, als je Balu snel uitspreekt, hetzelfde klinkt😄. En hij heeft prachtige blauwe ogen. Welkom Blue💙! We gaan ons best doen om voor jou ook een fijn thuis te vinden.
Lolo heeft iets aandoenlijks wat me raakt. Regelmatig zat ik met mijn kleine vriendje op schoot waarbij hij graag zijn kopje in mijn nek of elleboogholte stopte. Juist voor hem wil je dat zijn tijd hier er eentje is dat hij niet alleen het nodige leert maar ook opbloeit en lichamelijk weer terug in een glanzend velletje komt. Maar Lolo zijn buik bleef wisselend met rode uitslag en verbeterde niet. Hij kreeg ook nog eens plekjes elders op zijn lijf. Kwam hij onbedoeld toch steeds opnieuw in contact met allergenen of was er meer of totaal wat anders aan de hand?Afgelopen dinsdag opnieuw met hem bij de dierenarts. Die vond hem net een jong geitje die hoorntjes aan het krijgen was😄🐐. Schattig maar niet de bedoeling al die nieuwe plekjes symmetrisch over zijn lijf. Dus krabsels op 6 plekken maar gelukkig geen mijten of schimmel.Dan bloed aftappen, alweer zo braaf en lief. Geen grommetje ondanks dat het zo spannend is allemaal. Nu wachten op de uitslagen. Misschien krijgen we daarmee een diagnose of indicatie of kunnen we in ieder geval weer dingen uitsluiten. Hij is even uit adoptie tot we meer weten en hopelijk resultaat krijgen en zijn huid echt verbeterd. Gelukkig lijkt hij er zelf weinig last op zich van te hebben; het is gelukkig niet dat hij erge jeuk heeft. Toch weer nieuwe medicatie mee om te kijken of zijn buikje dan rustiger gaat worden.Uitgebreid ook overleg met Michiel en Dirkje. Het is duidelijk dat zijn immuunsysteem niet in balans is. Het buikje was al bij aankomst in het asiel zo dus niet hier ontstaan. Het scheiden van zijn zusje is in stappen hier al opgezet en goed gegaan en geen probleem. Het heeft zijn ontwikkeling juist goed gedaan. Wel is hier Dama die wil spelen; lees grote bek over nek en getrek aan zijn poten. Niet leuk voor hem, maar tegelijk liep hij zelf juist Dama graag achterna op het terrein. Toch had ik hoop dat als Dama zou plaatsen hij vrijer en speelser zou worden. Helaas voor hem geen passend speelmaatje hier in de roedel. Wel zocht hij zelf Marian veel op en lag hij graag bij haar.Afgelopen donderdag waren Michiel en Dirkje hier. Brachten tuigjes mee van baasjes Gopher en van een lieve mevrouw en haar hondje prachtige mandjes waar de kleintjes in kunnen liggen. Ook nog voer wat ze van diverse mensen gehad hebben. Ontzettend dank lieve mensen! We hebben nog even gewandeld met wat honden. En toen ze vertrokken namen ze ook wat mee........ Lolo! Want na wikken en wegen hebben we besloten dat hoewel verkassen spannend is, Lolo bij hen op termijn beter zit. Hij kan met steun van Kitty makkelijker wandelingen krijgen. Zij kunnen toch beter hem 2 maanden lang op een strikter hypoallergeen dieet houden dan ik met een grote roedel waar hij toch makkelijker een miniscule kruimel van een brokje dat naast een bench is gevallen, wordt uitgehoest, in de waterbak komt, van een bek likt of zoals laatst door een hond was uitgekotst en hij sneller door had dan ik, te pakken krijgt waardoor je meteen weer opnieuw kunt beginnen. En Dama niet meer in zijn nek zou misschien toch ook wel minder stress voor hem kunnen zijn. Hij wordt liefdevol opgevangen en luistert nu naar de Friese naam Boaike. Wat vindt hij het spannend allemaal. Hij is nog heel allert en slaapt licht en moet wennen. Hij was hier zindelijk en ontlaste zich ook aan de lijn maar bij hen durfde hij het eerst niet. Gelukkig wel plassen in de tuin en na 2 dagen ophouden dan ook eindelijk tijdens het wandelen poepen. Dat zal vast opluchting zijn dat het er uit was. Eetlust was gelukkig vanaf eerste moment goed en de medicatie en supplementen vliegen er probleemloos in. Nu duimen dat in ieder geval de nieuwe medicatie al gaat zorgen voor verbetering. Ik vermoed dat maandag of dinsdag de uitslagen er wel zullen zijn en ik dan weer contact heb met de dierenarts. Hopelijk lukt het gezamelijk om Boaike weer terug een prachtig manneke te laten worden.
Hoera Dama is jarig! Vandaag is ze 3 jaar oud geworden. Zouden die nalatige baasjes in Spanje ooit haar verjaardag hebben gevierd? Ik heb mijn best gedaan om er voor Dama toch een beetje een feestelijke dag van te maken met extra aandacht.
Hoe fijn is het als je Darwin zijn oor wilt schoonmaken en er komt helemaal geen vuil meer uit. Dat geldt niet voor zijn vacht waar thans vlokken haren uitkomen. Bakken vol er al uitgekamd en het ziet er nog uit alsof ie nodig een borstelbeurtje nodig heeft. Elk jaar verwonder ik me weer hoeveel er bij hem uit komt😊. Achter Darwin zie je de bloesem in de pruimenbomen in de boomgaard.Het bloeiende speenkruid is inene weg maar als je in de boomgaard staat dan is het nu een veld van pinksterbloemen. De pruimen hebben bloesem maar de Mirabel had ik flink gesnoeid en had vorig jaar zeer veel vrucht gedragen en heeft nu maar enkele bloeiende takken. De kleine pruimenboom had vorig jaar geen enkele vrucht omdat er gewoon weg geen bestuivers waren. Vanochtend veel wind en zag ik niets maar vanmiddag zag ik toch een enkele hommel, bij en zweefvlieg dus ik hoop maar dat het genoeg is voor straks herlijke pruimen aan de boom. Voor nu genieten van de prachtige bloesem.
Lolo, nu Boaike geheten, moet nog steeds wennen maar die tijd krijgt hij. Ondertussen maakt hij zeker ook stappen vooruit en heeft hij al veel nieuwe dingen geleerd en gezien. Hij slaapt nog veel om alle indrukken te verwerken en dan is het natuurlijk heerlijk om geborgen bij je vrouwtje weg te kruipen. 
Dankzij de antibioticum kuur is zijn buikje weer rustig. De bloeduitslagen zijn inmiddels binnen. Schildklier wat laag maar wel net binnen de marge. Tsh ook laag maar wel net goed. Dus hoewel er klachten aan de schildklier te wijten kunnen zijn is dat niet iets waar nu verder iets mee hoeft. Leish wel nu positieve uitslag maar op zich verder goed bloedbeeld nieren en lever. Hoewel de uitslagen van de eiwitten binnen de grenzen van wat mag lagen zag Esther een disbalans in twee van de eiwit uitslagen (de ene aan de hoge kant en de andere aan de lage kant) wat vermoedelijk toch aan de leishmaniose te wijten is. Dus we gaan de leish behandelen. Gelukkig hadden de adoptanten van de vorige maand overleden Lucy/Willeke nog allopurinol over wat we mochten hebben en kon de behandeling voor Boaike snel gestart. De roze buik die hij wel nog steeds heeft is niet typsich voor leish maar evengoed kan het best zijn dat als de leishmaniose weg is en zijn lijf weer in balans terug komt ook deze rare buikuitslag zal verdwijnen. Dat hopen we natuurlijk van harte. Het is pas echt te zeggen over een half jaar vermoedelijk, maar stiekem hoop ik natuurlijk dat er over 2 maanden al verschil zichtbaar zal zijn. Hij is in goede handen.
Nog altijd zo blij met de kas want heerlijk gegeten van de raapstelen en rucola en radijzen. Ook raapstelen ingevroren. Die schieten nu door en daarom wil ik die weghalen zodat de komkommer geplant kan. Een paar mogen blijven bloeien om weer zaad te kunnen winnen. De spinazie doet het goed en heb ik gister gegeten en vandaag wat mee kunnen geven aan mijn moeder. Morgen hoop ik de eerste postelein te eten.
In de kas zijn de peultjes veilig voor vogels e.d. opgegroeid en afgelopen dagen heb ik de grote bak gewied en zaterdag met aarde opgehoogd en de peultjes aan de rekken uitgeplant. 
Vandaag is Darwin jarig. Volgens zijn paspoort nu 8 jaar maar hij is vermoedelijk een stuk ouder. Dankzij de steroide prik kan hij weer beter opstaan en hopelijk kan hij nog even langer bij de Ranjaclub blijven. Vandaag verwend met knuffels en lekkers wat ik voor hem gekocht had en wat er goed in ging.
Een hondje minder is op zich fijn, maar we hadden eind vorig jaar beloofd de 6 huskies te helpen en Balu in Spanje was zo dringend voor opvang. Vorige keer in februari ondanks zijn urgentie was toch niet laten komen omdat ik geen plaatsingen had. Dit weekend was er een transport, anders zou hij moeten wachten tot eind juni. Besloten hem in ieder geval te helpen. Er wachten nog drie Huskyteefjes. Het was kort dag maar het is gelukt met de traces en vandaag kwam hij aan. Wat was en is het spannend voor Balu. De lange reis zonder je vertrouwde maatjes in een bus. Dan aankomen in een totaal vreemde omgeving. Bimba leek blij om hem te zien en reageerde zelfs speels en dat vrolijkte Balu wel wat op. Even ter herinnering: Hij komt uit dezelfde hel als Bimba en kende niets. Ook in het asiel in de bergen is zijn wereldje natuurlijk maar klein. Hij heeft wel dit jaar wat aan de lijn geoefend en kon inmiddels stukjes bij het asiel lopen. Maar ja aan de straat met verkeer dat zal nog even een stap te ver zijn. Gelukkig woon ik ideaal om dat in kleine stapjes op te bouwen. Voorlopig kan ik door Dama ook slecht weg maar hij krijgt ook de tijd om hier rustig bij te komen en hopelijk wat vertrouwen in mij te krijgen want hoewel ze in het asiel in Spanje hem al aardig vertrouwen in mensen hebben gegeven is het een veel bangere hond dan Bimba.
Hij heeft van de winter een tijd lang prednison gehad en is veel te dik geworden. Er schijnt al ietsje af te zijn maar hij heeft nog altijd zwaar overgewicht. Dat geeft hem niet echt een aantrekkelijk uiterlijk. Mensen kijken te dikke honden voorbij en zien niet dat juiste deze hond zo hulp nodig heeft. Balu moet eigenlijk op zachtere bedjes liggen. Die heb ik hier maar het is natuurlijk wel een husky en ik ben benieuwd of hij daar op gaat liggen. Dama ligt graag in manden en inmiddels zie ik Bimba ook steeds vaker in een mandje kruipen. Hopelijk leert Balu het snel ook waarderen. Voorlopig vindt ie het nog heel spannend om in huis te komen. Overigens snap ik niet hoe men indertijd een graatmagere husky een berennaam heeft kunnen geven. Omdat hij wel naar de naam Balu luisterde heb ik het verbasterd naar Blue wat, als je Balu snel uitspreekt, hetzelfde klinkt😄.
En hij heeft prachtige blauwe ogen. Welkom Blue💙! We gaan ons best doen om voor jou ook een fijn thuis te vinden.
Lolo heeft iets aandoenlijks wat me raakt. Regelmatig zat ik met mijn kleine vriendje op schoot waarbij hij graag zijn kopje in mijn nek of elleboogholte stopte. Juist voor hem wil je dat zijn tijd hier er eentje is dat hij niet alleen het nodige leert maar ook opbloeit en lichamelijk weer terug in een glanzend velletje komt. Maar Lolo zijn buik bleef wisselend met rode uitslag en verbeterde niet. Hij kreeg ook nog eens plekjes elders op zijn lijf. Kwam hij onbedoeld toch steeds opnieuw in contact met allergenen of was er meer of totaal wat anders aan de hand?
Afgelopen dinsdag opnieuw met hem bij de dierenarts.
Die vond hem net een jong geitje die hoorntjes aan het krijgen was😄🐐. Schattig maar niet de bedoeling al die nieuwe plekjes symmetrisch over zijn lijf. Dus krabsels op 6 plekken maar gelukkig geen mijten of schimmel.Dan bloed aftappen, alweer zo braaf en lief. Geen grommetje ondanks dat het zo spannend is allemaal. Nu wachten op de uitslagen. Misschien krijgen we daarmee een diagnose of indicatie of kunnen we in ieder geval weer dingen uitsluiten. Hij is even uit adoptie tot we meer weten en hopelijk resultaat krijgen en zijn huid echt verbeterd. Gelukkig lijkt hij er zelf weinig last op zich van te hebben; het is gelukkig niet dat hij erge jeuk heeft. Toch weer nieuwe medicatie mee om te kijken of zijn buikje dan rustiger gaat worden.
Uitgebreid ook overleg met Michiel en Dirkje. Het is duidelijk dat zijn immuunsysteem niet in balans is. Het buikje was al bij aankomst in het asiel zo dus niet hier ontstaan. Het scheiden van zijn zusje is in stappen hier al opgezet en goed gegaan en geen probleem. Het heeft zijn ontwikkeling juist goed gedaan. Wel is hier Dama die wil spelen; lees grote bek over nek en getrek aan zijn poten. Niet leuk voor hem, maar tegelijk liep hij zelf juist Dama graag achterna op het terrein. Toch had ik hoop dat als Dama zou plaatsen hij vrijer en speelser zou worden. Helaas voor hem geen passend speelmaatje hier in de roedel.
Wel zocht hij zelf Marian veel op en lag hij graag bij haar.
Afgelopen donderdag waren Michiel en Dirkje hier. Brachten tuigjes mee van baasjes Gopher en van een lieve mevrouw en haar hondje prachtige mandjes waar de kleintjes in kunnen liggen. Ook nog voer wat ze van diverse mensen gehad hebben. Ontzettend dank lieve mensen! We hebben nog even gewandeld met wat honden. En toen ze vertrokken namen ze ook wat mee........ Lolo! 
Want na wikken en wegen hebben we besloten dat hoewel verkassen spannend is, Lolo bij hen op termijn beter zit.
Hij kan met steun van Kitty makkelijker wandelingen krijgen. Zij kunnen toch beter hem 2 maanden lang op een strikter hypoallergeen dieet houden dan ik met een grote roedel waar hij toch makkelijker een miniscule kruimel van een brokje dat naast een bench is gevallen, wordt uitgehoest, in de waterbak komt, van een bek likt of zoals laatst door een hond was uitgekotst en hij sneller door had dan ik, te pakken krijgt waardoor je meteen weer opnieuw kunt beginnen. En Dama niet meer in zijn nek zou misschien toch ook wel minder stress voor hem kunnen zijn.
Hij wordt liefdevol opgevangen en luistert nu naar de Friese naam Boaike. Wat vindt hij het spannend allemaal. Hij is nog heel allert en slaapt licht en moet wennen. Hij was hier zindelijk en ontlaste zich ook aan de lijn maar bij hen durfde hij het eerst niet. Gelukkig wel plassen in de tuin en na 2 dagen ophouden dan ook eindelijk tijdens het wandelen poepen. Dat zal vast opluchting zijn dat het er uit was. Eetlust was gelukkig vanaf eerste moment goed en de medicatie en supplementen vliegen er probleemloos in. Nu duimen dat in ieder geval de nieuwe medicatie al gaat zorgen voor verbetering. Ik vermoed dat maandag of dinsdag de uitslagen er wel zullen zijn en ik dan weer contact heb met de dierenarts. Hopelijk lukt het gezamelijk om Boaike weer terug een prachtig manneke te laten worden.
Vandaag is ze 3 jaar oud geworden. Zouden die nalatige baasjes in Spanje ooit haar verjaardag hebben gevierd? 
Ik heb mijn best gedaan om er voor Dama toch een beetje een feestelijke dag van te maken met extra aandacht.
Hoe fijn is het als je Darwin zijn oor wilt schoonmaken en er komt helemaal geen vuil meer uit. 
Dat geldt niet voor zijn vacht waar thans vlokken haren uitkomen. Bakken vol er al uitgekamd en het ziet er nog uit alsof ie nodig een borstelbeurtje nodig heeft. Elk jaar verwonder ik me weer hoeveel er bij hem uit komt😊. Achter Darwin zie je de bloesem in de pruimenbomen in de boomgaard.
Het bloeiende speenkruid is inene weg maar als je in de boomgaard staat dan is het nu een veld van pinksterbloemen. 
De pruimen hebben bloesem maar de Mirabel had ik flink gesnoeid en had vorig jaar zeer veel vrucht gedragen en heeft nu maar enkele bloeiende takken. De kleine pruimenboom had vorig jaar geen enkele vrucht omdat er gewoon weg geen bestuivers waren. Vanochtend veel wind en zag ik niets maar vanmiddag zag ik toch een enkele hommel, bij en zweefvlieg dus ik hoop maar dat het genoeg is voor straks herlijke pruimen aan de boom. Voor nu genieten van de prachtige bloesem.
