Als je alleen bent dan is het gewoon extra lastig als je een hond hebt die niet goed alleen thuis kan blijven. Dama in bench is geen optie want daardoor had ze zo stress dat ze bloedneuzen kreeg. Met slapen gaat het goed los in huis en ze is gelukkig nu ook zindelijk, maar als ik met een andere hond wil wandelen dan krijg ik die niet even langs haar naar buiten. Dan is het springen tegen de deur dat ze meewil. Als ik een boodschap doe zit ze aan de spullen op kast, tafel en aanrecht of de zachte manden en kussens van de honden. Ik probeer soms haar eten in kongs te geven of een kauwoor aan te bieden, maar die is vaak al op voor ik de roedel heb ingetuigd en mijn schoenen aan heb.
Gelukkig had ik ruime wintervoorraad in vriezer en voorraadkast zodat ik bij gladheid en sneeuw niet weg hoefde om naar de supermarkt te gaan, maar vandaag ben ik toch door het tuincentrum geracete voor wat orchideeƫn naast de foto van mijn vader die vandaag 4 jaar geleden is overleden.
En voor mezelf vrolijke primula's die in online gekochte kleurige hangbakken nu de oprit opsieren. Blij mee!
Dama meenemen met de auto was in het begin ook een drama en 26 kilo tegenstribbelende hond erin tillen is niet zo simpel. Gelukkig heeft ze na een aantal wandelingen in bos en veld de switch gemaakt en associeert ze auto nu positief met wandelen en springt zelf in de auto bench. Dat is al heel fijn want nu kan ik haar makkelijker samen met de Marietjes die los kunnen, meenemen voor een wandeling. Al is het evengoed nog zwaar wandelen met een Husky die doet waar ze voor gefokt is namelijk trekkenš. Ze heeft een hoog tempo die niet zo matched met de kleine Marion die het niet bij kan benen en graag ook wil snuffelen onderweg. Maar Marion kan in ieder geval mee. Echter de andere honden willen ook zo graag. En hebben dat ook nodig. Daarom besloten om Dama met het labeltje urgent te gaan adverteren. Het zou zo ontzettend fijn zijn als zij binnenkort een passend huisje krijgt. Voor haar, voor mij en voor de andere honden.
Februari is vaak komkommertijd qua adopties maar nu het voorjaar lonkt en de carnaval in het zuiden voorbij is, kijk ik hoopvol in de mail of er een leuke passende reactie voor Dama komt. Ik zie haar graag, maar tegelijk hoop ik dat juist zij snel kan doorstromen. Door de milteforankuur werd het even op hold gezet, maar de kuur was 20 januari afgerond en ze kan nu al een maand door naar potentiele baasjes en het lukt nog niet die te vinden.
Het is verder een heerlijke knuffel die het verdiend om leuke baasjes te krijgen. En stiekem hoop ik voor Dama op een speelmaatje want die mist ze hier in de roedel ook ontzettend.
AI heeft de altijd vrolijke Brown een verjongingskuur gegeven en de staaroogjes en gebit opgepoetst, maar de werkelijkheid is dat bij senior Brown haar lijf nu gaat opspelen. De leishtiter was opnieuw negatief, haar vacht glanst gezond, de overgebleven tepellijst rustig en de dierenarts was tevreden hoe ze er uit zag. Nu met de droge vorst doet ze het qua lopen best goed, maar verwachting is dat ze haar laatste levensjaar is ingegaan en dat als er weer een vochtige regenperiode komt het heel hard kan gaan. Gebit wordt niet meer gedaan omdat ze er te weinig last van heeft om daar nu narcose tegen aan te gooien met oog op dat het best kan, dat ze als het weer omslaat, de artrose in haar heup het leven niet leuk meer voor haar maakt en het tijd is om haar te laten gaan. Ze ziet en hoort veel niet meer en lijkt nu ook wat dement. Ondersteuning met het supplement Choline helpt gelukkig wel wat.
We hebben 3,5 jaar gezocht naar een passend huisje met Brown haar geluk voor ogen. Maar verplaatsen geeft stress en kun je het Brown thans nog aandoen om die stressperiode door te gaan van het wennen in een nieuw thuis met andere dagpatronen. Weegt het geluk na die wenperiode nog op tegen de stress van het verkassen? Op aanraden van de dierenarts hebben we afgelopen week besloten dat het voor Brown haar welzijn beter is dat ze niet meer verkast, maar voor de tijd die haar nog rest bij de Ranjaclub mag blijven wonen. Ik hoop van harte op droge lente en zomerse dagen zodat we nog heerlijk op stap kunnen samen en we nog heel veel genietmomentjes samen kunnen hebben. Maar het weer hebben we niet in de hand. Uiteraard wordt ze met pijnstilling ondersteund. Brown is aan het aftakelen maar geenzins dat er nu sprake is dat ze niet geniet van haar leventje. Ze heeft nog zeker voldoende kwaliteit van leven op dit moment en we hopen dat dit nog wel een tijdje zo blijft, maar zijn realistisch om in te zien dat dit inene kan omslaan. 
Zo'n 13 jaar geleden mocht ik een heerlijk lief puppekind opvangen. In Spanje waren Simba en zijn nestgenootjes achteloos gedumpt terwijl ze hun moeder nog zo nodig hadden. Maar gelukkig waren er lieve vrijwilligers die hen met de fles groot brachten. Toen er toevallig een plekje op de vlucht vrij kwam door annulering, kwam Simba als laatste moment hondje mee. Michiel en Dirkje haalden hem en twee andere Sphoek hondjes op en brachten hem hier. Dat was wel even schrikken want hij kende enkel zijn nestgenootjes en al die vreemde honden waren doodeng.
Maar Simba wende snel en na een maandje mocht ik dit heerlijke ongecompliceerde puppekind uitzwaaien. 
Simba groeide op tot een fantastische gezinshond. De flat werd ingeruild voor huis met tuin en toen er kinderen geboren werden was de pret en gezelligheid nog groter. Hij had sportieve baasjes die ook met de kinderen erbij er heerlijk op uit trokken. Vlak voor zijn 13e verjaardag kreeg ik nog een leuke mail met foto's van Simba en de kinderen en ook de foto's die ik hier publiceer.
Hij werd duidelijk een dagje ouder maar het ging nog goed. Helaas gister het verdrietige nieuws dat ze hun vriendje hebben moeten laten gaan. Rust zacht Simba!
Ik had twee nieuwe moestuintafelbakken laten leveren en de eerst heb ik in elkaar geschroefd.
Even genieten van het gevoel dat de lente komt. Komende dagen wordt het weer winters. 
Over twee weken komt de dierenarts aan huis langs en onderzoekt dan zijn oor. Duimen voor Darwin dat het dan beter is. Hopelijk nu het grondig wordt aangepakt dat Darwin straks eindelijk rustig kan slapen zonder jeuk of oorpijn. 
Sinds het overlijden van Sansa bijna 2 jaar geleden mis ik een hondje die me kan helpen om honden zoals Lolo en Bimba aan de lijn te leren lopen aan de straat. Daarom was het fijn dat Lolo afgelopen zaterdag een paar uur bij Nathasja en SebastiƔn mocht vertoeven. Hun kleine hondje Daisy (Lisboa 2020) loopt prima aan de straat en Lolo trok zich aan haar op en heeft in 1 dag tijd grote vorderingen gemaakt met het aan de lijn lopen. Verder liet hij zien wat een aandoenlijk lief ventje hij is. Helaas zit Daisy verder niet op een Valentijnsdate te wachten en is die gelukkiger als enig hond in huis, want anders hadden Nathasja en SebastiƔn hem zo erbij willen hebben. wat een schatje vonden ze hem. 
Lolo had een spannende, maar ook leuke en leerzame dag uit gehad.
Weer thuis was Lolo blij om Marian terug te zien. Hij ligt ook veel bij haar in een mandje. Zij helpt hem hier in huis wel door bezoek open en blij gedag te zeggen. Dan komt Lolo ook mee. 
Lolo mocht een dagje bijkomen van alle indrukken en gister toen ik voor bloedafname Brown en de Marietjes moest, heb ik hem ook meegenomen. Ook weer heel spannend maar ik wilde toch even goed dat buikje laten bekijken want er was niet echt verbetering nog. Het lijkt inderdaad het meest op een voer gerelateerde allergie. Doorgaan met hypoallergeen voer is het advies en geduld het kan lang duren eer het uit het systeem is. Medicatie is niet het antwoord, maar wel is er iets van een ondersteunend middel voor de huid besteld wat ik later van de week hoop op te halen.
Knappe meid!
