De laatste dagen regen en hagel, maar de maand begon met heerlijk zonnig lenteweer. Druk aan het schuiven geweest in de tuin. De kweekbak onder het bijkeukenraam is ingeruild voor de grijze moestuintafel. Die wordt kruidentuin en de lelijke vuilniscontainers zijn verbannen naar elders in de tuin. Of dat praktisch is, is een 2e maar ze waren een doorn in mijn oog. Kijken of het het extra loopje waard is en eventueel van het najaar weer vlakbij de achterdeur plaatsen.
De kweekbak valt wat uit elkaar en wilde ik eerst weggooien, maar besloten dat ie een upgrade krijgt tot rupsenparadijs voor verbannen moestuinrupsen. Meest van koolwitje die dol zijn op de koolsoorten in de moestuin. Ik had nog wat kleine boerenkoolplantjes in de inmiddels verdwenen vaste bak staan en die daarin gezet want daar oogst ik niet meer van. En straks kan na de oogst bv de palmkool of de raapstelen er wel bij in. De bak staat onder de buddleja waar het straks druk zal zijn met vlinders.
De vriezer is leeg qua groente op courgette en pepers na, maar gelukkig kon ik de eerste raapsteeltjes oogsten uit de kas. Vandaag het laatste stukje grond in de kas voorzien van wat extra voedzame aarde met als plan om komend weekend postelein te gaan zaaien en mogelijk nog wat meer.
Buiten de kas kon ik een eerste maaltje palmkool oogsten uit de twee moestuinbakken van vorig jaar. Ik had de beschermmutsen van de knoflook en uien afgehaald, maar niet over die twee moestuintafels gedaan en het zaaigoed in die twee bakken kwam dus niet op. Nu alsnog gedaan en hoera de eerste zaailingen komen nu met een week vertraging alsnog op.
Profiterend van het zonnige weer begin maart lekker doorgewerkt en op de lege plek waar ik de vaste bak had weggehaald, de nieuw geleverde klimrekbakken gemonteerd.
Ondanks de goede handleiding voor mij best een puzzel om het alleen te kunnen doen. Bij bak drie had ik de vaardigheid te pakken. Het gaat misschien wat langzamer maar het geeft veel voldoening dat het me gelukt is.💪
Inclusief slakkenschrikdraad om de slakken op andere gedachten te brengen als ze op weg zijn naar het paradijs. Tijdens de regenperiode binnen planning gemaakt wat te zaaien in deze bakken. Ik zie het al helemaal voor me hoe daar van het najaar de oranje babypompoenen in het net hangen, hoe ik lekker kan oogsten straks van de snacktomaatjes. Verder peulen en klimcourgette en ik probeer er ook nog zonnebloemen bij te proppen want daar word ik vrolijk van. Plus ze lokken de bijen die dan hopelijk na de zonnebloem ook de bloeiende pompoen en courgette gaan bezoeken, want anders immers geen pompoen of courgette te oogsten. Ik heb heel veel moestuinbakken en doel is in elke bak twee vakken met bloemen in te richten. Genoeg plek over voor de groentes. Thans onder het klimreknet wat vroeg te oogsten spinazie, radijs en sla gezaaid. Geen afdekmuts maar hopelijk komt het op en zal het geoogst zijn als de zomergroentes uitgeplant worden aan het klimrek.
Inmiddels ook wat wortels gezaaid. Nu even pauze en dan in april en mei weer verder zaaien. Niet dat ik stil zit want ondertussen kan ik tafel voor tafel verder afwerken en met aarde vullen en plan is dan in mei alle moestuintafels gereed te hebben. Verder de vaste bak die er nog staat en achter de kas wieden zodat ik daar ook nog het nodige kan zetten. Op dit moment moet ik groente gaan kopen, maar als het lukt met de nieuwe bakken dan zal ik de maanden erna niet veel boodschappen hoeven doen, maar dagelijks groentes uit de tuin kunnen eten😋. Hoe leuk is dat! Mijn noodpakket heet moestuin 🥦.
Darwin zijn oor blijft een vervolgverhaal. Inmiddels dierenarts al twee keer voor controle geweest en volgende week komt ze weer. Wel verbetering, maar de bacterie is erg hardnekkig. Nu over op andere middelen. Gelukkig laat het hij allemaal goed toe. 
Hoewel nog niet over is de ontsteking en het vele oorsmeer toch wel verdwenen en heb ik de laatste dagen de indruk dat Darwin zich prettiger voelt dus ik denk dat zijn oorpijn veel minder is geworden. Maar we gaan wel door met behandelen, want doel is het nu zo weg krijgen dat het ook niet meer terug komt. 
Verder bij Darwin en Bimba ook bloedafname laten doen voor herhaling leishmaniosetiter bepaling. Ze zijn beiden zo braaf en makkelijk bij de afname. Bimba moest poot even een beetje geschoren want haar vacht is zo dik dat je niet op de huid kunt kijken. En zelfs toen moest dierenarts zoeken waar het bloedvat zat. Maar het lukte. Inmiddels een week verder en er is uitslag van de test. Darwin was indertijd in 2021 twijfelachtig in het grijze tussengebied. Dat is hij nog steeds, maar wel is het echt net boven de grenswaarde van negatief en iets omlaag gegaan. 
Bimba was in augustus 25 positief op leishmaniose, maar haar overige bloedwaardes waren in het groen en ze was er niet ziek op. Hier flink stress van de reis, de nieuwe omgeving, wennen als huishond en dan angst voor het vuurwerk wat een stressvol begintijd was voor Bimba. Dus spannend hoe het voor haar zou uitpakken. Gelukkig goed nieuws, want Bimba is ook in het grijze gebied en ook net boven de grenswaarde van negatief. Blij met resultaat want dat betekent dat de allopurinol die ze een half jaar gekregen heeft nu kan stoppen. Nu nog een huisje voor deze schat. Toevallig gister een leuke reactie maar helaas met kat en gezien Bimba haar jachtdrift durf ik dat bij haar niet aan. Ook Dama wordt niet bij katten geplaatst.
Tot 28 februari aan het kruien geweest om de grond van de afgebroken bak af te voeren. Zondag 1 maart de laatste grond op het worteldoek opzij geschept en daarna het worteldoek verwijderd en de grond weer terug zodat het gat redelijk weg is en dan weer worteldoek erop. Wat ook nog een flinke klus bleek, waarbij ik nog heel wat larves van meikevers tegen kwam die ik voor de vogels heb neergelegd. Ongetwijfeld zal ik in mei nog genoeg meikevers zien. Maandagochtend kwam de levering van de laatste 3 bakken die op die plek komen. Het plan is om daar woensdag mee te beginnen.
Met de lente in mijn bol en de heerlijke zon die scheen, kon ik het niet laten om het Makkelijke Moestuin seizoen te openen en de twee bakken die aarde hebben gaan inzaaien.Ik had zo zin om te beginnen!
En, na overdag genieten van de lentezon, in de avond natuurlijk genieten van de prachtige maan. Ik denk dan altijd even weemoedig terug aan de kleine 
En toen zag ik weer wit buiten. 
Geen sneeuw, maar de eerste sneeuwklokjes onder de oude halve appelboom. De eerste bijen, vlinders en hommels gezien. De vogeltjes zingen lente.
En nog meer wit. Blanca. 
Een witte Mastin Espagnol uit Spanje met grappige vlekjes op haar oren.
Er was een transport mogelijk, maar helaas hier geen doorstroming en hoewel husky Balu eigenlijk beter af zou zijn in opvang ipv asiel, was het helaas nog niet mogelijk die te laten komen. Het is wachten op doorstroming. Het was een gok maar de belangstelling voor huskies is helaas heel beperkt, laat staan rescues met het nodige in de rugzak door hun verleden. Hopelijk kan ik volgende keer wel nieuwe opvanghonden opnemen. Clara die bij Chantal zat was echter geplaatst en zodoende was Blanca daar welkom. Blanca kwam dinsdag hier aan en regelgeving verplicht dan om haar minimaal twee dagen haar te houden. Woensdag meteen naar de dierenartspraktijk met haar geweest voor de importregistratie. En gistermiddag is ze door Chantal gehaald. Veel wisselingen voor deze hond in korte tijd. 
Ze was hier maar kort, maar ze heeft mijn hart gewonnen. Wat een knuffel en wat een schat! Wel een hond die, ondanks dat ze een baasje had die van haar hield (toen Blanca in het asiel terecht kon, had haar ernstig zieke baasje de rust om te sterven), duidelijk weinig gewend is geweest. Klusgeluiden, tractoren etc. geven haar schrik maar gelukkig went ze vaak ook snel aan nieuwe dingen en kijkt ze een uur later niet meer op of om als de buren met motorzagen of hamers bezig zijn. Bij Chantal maakt ze kennis met ook weer nieuwe dingen, mensen en situaties maar het gaat al heel goed.
Afgelopen dagen met het zachte lenteweer het nodige gedaan in de tuin zoals aarde van de weggehaalde oude moestuinbak naar het veldje kruien en verdelen.
Uiteraard zorgt Trufa dat ik niet vergeet dat er ook gebald moet worden.
En nog even geduld maar het vooruitzicht van heerlijke stamppot is er. 
Verder de wintermutsen van de uien en knoflook gehaald. Bovengronds ziet het er goed uit. Zo spannnend of het een mooie oogst wordt of weer minibolletjes zoals andere jaren.
De uitslagen van de Marietjes waren ook binnen. Leishwaarde bij beiden verder omlaag gegaan en nu in het grijze tussengebied. Prima dus. 
Marion had nog een aanvullend breed bloedbeeld maar haar nieren etc zijn goed. Geen zorgen over leish of ouderdomsklachten nieren en lever. Ze is echter de afgelopen weken duidelijk verouderd. Ze ziet en hoort slechter, maar kreeg ook krachtsverlies en kan het trapje voor mijn bed niet meer op. Dierenarts merkte ook op dat haar bespiering achter erg is afgenomen. Vandaag een aanvullend gesprek met dierenarts gehad naar aanleiding van de uitslagen maar die zijn dus gelukkig voor zo een oud hondje prima. De paar (licht) afwijkende waardes daar hoeft verder niets mee. 
Echter wel is het zo dat Marion vergelijkbaar aan Brown vermoedelijk haar laatste levensjaar begonnen is. Ze heeft inmiddels een heel ernstige hartruis, een bultje bij een tepel die er niet hoort maar eer die gaat opspelen is ze wel aan andere dingen overleden dus daar wordt niets mee gedaan. De bespiering van de achterhand is sterk verminderd, maar helaas kan ze niet zoals Phuc indertijd met een anabole steroide prik geholpen worden vanwege het risico voor haar hart. Afgelopen week heeft ze gelukkig weer goed gegeten. Tja en de dametjes zitten hier ook al zo lang. Een jaar zonder reacties. Marion die mijn schaduw is en die bij een plaatsing elders zo een grote stress ook door zou moeten om te wennen en alles wat hier vertrouwd is te missen. Dat is niet meer in het belang voor haar welzijn en gezondheid. Advies dierenarts was dan ook van doe dit oudje dat niet meer aan en laat haar lekker blijven. 
Maar ja indertijd zaten ze ook 1,5 jaar in Spanje omdat niemand het setje wilde adopteren en ze in Spanje al zeiden deze twee honden gaan we absoluut niet van elkaar scheiden.
Dat zag ik hier ook en dus zochten ook wij ruim een jaar lang naar een huisje samen voor de twee. Dus als Marion blijft, tja dan blijft Marian ook...... 
Samen zijn ze de Marietjes. Welkom thuis meiden.
Als je alleen bent dan is het gewoon extra lastig als je een hond hebt die niet goed alleen thuis kan blijven. Dama in bench is geen optie want daardoor had ze zo stress dat ze bloedneuzen kreeg. Met slapen gaat het goed los in huis en ze is gelukkig nu ook zindelijk, maar als ik met een andere hond wil wandelen dan krijg ik die niet even langs haar naar buiten. Dan is het springen tegen de deur dat ze meewil. Als ik een boodschap doe zit ze aan de spullen op kast, tafel en aanrecht of de zachte manden en kussens van de honden. Ik probeer soms haar eten in kongs te geven of een kauwoor aan te bieden, maar die is vaak al op voor ik de roedel heb ingetuigd en mijn schoenen aan heb. 
Gelukkig had ik ruime wintervoorraad in vriezer en voorraadkast zodat ik bij gladheid en sneeuw niet weg hoefde om naar de supermarkt te gaan, maar vandaag ben ik toch door het tuincentrum geracete voor wat orchideeën naast de foto van mijn vader die vandaag 4 jaar geleden is overleden.
En voor mezelf vrolijke primula's die in online gekochte kleurige hangbakken nu de oprit opsieren. Blij mee! 
Dama meenemen met de auto was in het begin ook een drama en 26 kilo tegenstribbelende hond erin tillen is niet zo simpel. Gelukkig heeft ze na een aantal wandelingen in bos en veld de switch gemaakt en associeert ze auto nu positief met wandelen en springt zelf in de auto bench. Dat is al heel fijn want nu kan ik haar makkelijker samen met de Marietjes die los kunnen, meenemen voor een wandeling. Al is het evengoed nog zwaar wandelen met een Husky die doet waar ze voor gefokt is namelijk trekken😄. Ze heeft een hoog tempo die niet zo matched met de kleine Marion die het niet bij kan benen en graag ook wil snuffelen onderweg. Maar Marion kan in ieder geval mee. Echter de andere honden willen ook zo graag. En hebben dat ook nodig. Daarom besloten om Dama met het labeltje urgent te gaan adverteren. Het zou zo ontzettend fijn zijn als zij binnenkort een passend huisje krijgt. Voor haar, voor mij en voor de andere honden.
Februari is vaak komkommertijd qua adopties maar nu het voorjaar lonkt en de carnaval in het zuiden voorbij is, kijk ik hoopvol in de mail of er een leuke passende reactie voor Dama komt. Ik zie haar graag, maar tegelijk hoop ik dat juist zij snel kan doorstromen. Door de milteforankuur werd het even op hold gezet, maar de kuur was 20 januari afgerond en ze kan nu al een maand door naar potentiele baasjes en het lukt nog niet die te vinden. 
Het is verder een heerlijke knuffel die het verdiend om leuke baasjes te krijgen. En stiekem hoop ik voor Dama op een speelmaatje want die mist ze hier in de roedel ook ontzettend.
