Pirate, waarom lukt het toch maar niet voor deze vrolijke lieverd

Ook deze maand geen langzitter geplaatst en hoewel er regelmatig reacties zijn voor Snowy worden Pirate en de meisjes gewoon niet meer gezien. Toch moet er ergens een fijn huisje voor hem zijn. Elke dag blijf ik duimen dat er een mail komt van mensen die hem een passend thuis bieden.Gelukkig is Pirate vrolijk van aard en kan hij zoals hier met kleine dingen zo blij zijn. Geniet even mee met Pirate op het filmpje.

dagelijks reacties

Nog altijd dagelijks reacties, maar helaas is de vraag toch meest naar makkelijke kleine hondjes voor op een flat in de stad en die heb ik niet meer. Toch is het positief en blijf je dagelijks hopen op die ene reactie die het wel is. Gopher en Amira poseren nog even tussen de buien door.

met Linda naar dierenarts

GIster met Linda naar de dierenarts. Ik weet niet wie het spannender vond. Linda of ik. Maar ze was welliswaar bang maar onderging het braaf. Linda had namelijk al weken een plekje op haar poot en als het over was begon het net even wat hoger en ondanks zalven en ontstekingsremmers werd het nu ook dik. Hoewel je probeert dierenarts bezoek met dit bangerikje te vermijden, was duidelijk dat ik haar niet voldoende kon helpen en ik vermoedde dat ze antibiotica moest krijgen. Dus er moest er toch echt naar gekeken worden. Linda met snoepje in bench en naar dierenarts (Linda loopt niet aan de lijn) en zo op tafel eruit. Ze onderging het allemaal platliggend. Terug in bench viel ze nog even stoer uit naar de dierenarts maar ja die kon ze toch echt niet meer bijten. Linda heeft nu antibiotica en dat is in haar optiek enkel heerlijk want dat gaat in super lekker zacht voer. Waar ze bij bezoek in huis heel lang van slag kan zijn, lijkt ze er nu gek genoeg weinig van te hebben. En dan te bedenken dat ik het zo opschoof. Amira was ook mee trouwens. Even in auto laten zitten en toen kort mee naar binnen nadat Linda weer teruggezet was in de auto. Amira stond al ingepland voor gebitsreining maar dat kon door ziekte pas volgende week. Maar ze begon wel erg slecht te eten. Ze heeft nu ook antibiotica en dierenarts was het met me eens dat het heel dringend nodig is. Amira was begin maand ook bij dierenarts geweest maar toen waren lippen gewoon niet op te tillen. Nu kon ik dat wel en omdat ze zo slecht at al een meermaals gekeken en gevoeld (zitten stukken los maar lastig te zeggen of het tandsteen of elementen zijn). Mijn vermoeden is dat er het nodige uit moet. Maar door haar overdreven dikke lippen kan je het pas goed gaan bekijken als ze onder zeil is. Kreeg ik gister met heel veel moeite de medicatie er in, vandaag zie ik al weer een Amira die trek heeft. Hopelijk brengt de antibiotica al iets verlichting en wil ze in ieder geval haar medicatie met wat natvoer blijven innemen. Haar oren ben ik nog steeds aan het reinigen. Daar komt nog steeds veel vuil uit maar je merkt dat Amira het prettig vindt dat ze het vuil nu kwijt raakt. Tis ook echt een lieverd. Medicatie bij haar is niet zo simpel als bij Linda. Die proeft het niet eens. Amira is wat kieskeuriger en hapt gewoon ook lastiger en dan is een pil of druppels in voer toch wat tricky. Ze had wel een natte benchkleed doordat ze vermoedelijk onvoldoende de propalin naar binnen had gekregen. Nog even een paar dagen door en dan hopen dat ze na de narcose (toch spannend bij een senioren hond) en extracties snel hersteld en makkelijker kan eten. Door de lippen zal het altijd wel wat afwijkend blijven. Ze kan ook enkel een soort van smakkend waterdrinken waarbij ik erna vaak even haar keel afdroog met een washandje of handdoek. Het eten gaat op een plat bord of in ondiepe grote bakken.

net niet voor Gopher

​Vandaag een leuke reactie voor Gopher gehad. Helaas bleek de geringe buitenruimte en omheining een te groot struikelblok en gaat het niet door. Maar het is heerlijk dat hij gezien wordt en dat iemand net zo enthousiast is als Gopher is en dat het feit dat hij leishmaniose positief is (maar niet ziek erop zoals Willeke was) niet uitmaakt. Hij verdient zo een kans want hij is zo een knuffel en snakt naar lange wandelingen. We gaan verder zoeken voor dit energieke manneke.

rust zacht Jazzmin

Jazzmin is er niet meer. Zo'n 13 jaar oud is ze geworden en vanavond op schoot bij haar vrouwtje ingeslapen. Haar nieren deden het de laatste 2 jaar al niet meer goed en de laatste tijd ging ze achteruit. Ondanks vochtafdrijvers werd haar buik dikker en de laatste weken kon ze gewoon niet meer. Hoesten, braken en verhoging medicatie hielp niet. Ze zagen haar lijden en hadden geen andere keuze dan haar te laten gaan. Rust zacht Jazzmin! 

Jazzmin is een overlever van Puerto Real geweest. Een dodingstation dat in opspraak kwam en gesloten werd maar waardoor juist de aanwezige honden helemaal geen water, eten en verzorging meer kregen. Diverse honden stierven maar zij wist met een zusje en broertje als 2 maanden oude pupjes te overleven. Ze was echter zo verzwakt dat ze pas met 5 maanden afgeënt kon worden en tja bodeguerootjes waren toen al niet populair en ze was niet meer schattig pup en kende niets. 1 zusje had geluk en werd geadopteerd als pup maar Jazzmin bleef zitten, net als haar broertje (die als puber geadopteerd werd naar ik meen Duitsland). Echter ze kwam 9 maanden oud door een misverstand naar Nederland in opvang, maar dat opvanggezin had een klein schattig yorkie met dezelfde naam van een ander asiel willen hebben en wilde geen actieve bodeguero puber die geen huiselijk leven kende en niet zindelijk nog was. Ze werd meermaals doorgeschoven naar andere opvang waar ze dan na een paar maanden weer weg moest en nooit kwamen er leuke foto's en dus begrijpelijk ook geen reacties en waren haar adoptie kansen zo klein. Toen ze voor de 3e keer in nog geen jaar tijd weer weg moest kwam ze bij mij. Ik heb haar naam gewijzigd met de nieuwe start als gewenst opvanghondje en haar Jazzmin genoemd. Ze lag goed in de roedel en ik deed mijn best met leuke foto's maar helaas ook mij lukte het pas na 5 maanden om een fijn thuis voor haar te vinden. Een gouden mandje waar ze zo gewenst en geliefd was door de gezinsleden. Ondanks dat de kinderen al volwassen en uit huis zijn allemaal bleven ze van Jazzmin houden en ze wordt dan ook door de hele familie erg gemist. Vermoedelijk waren haar nierproblemen niet puur ouderdom maar nog deels te wijten aan de tijd dat ze zo een klap als pup gehad heeft om zonder water te zitten waardoor haar nieren vroeger verouderden. Evengoed is 13 jaar ook een heel mooie leeftijd. Ik ben dankbaar dat ze Jazzmin namen zoals ze was en zoveel van haar gehouden hebben en haar juist prachtig vonden. Wat ze ook was! Zie geluksvogel 35

veel geluk Willeke

Vandaag is Willeke geadopteerd. De adoptanten die vorig jaar Snuutsie adopteerden en die het niet uitmaakte toen hoe hij eruit zag, die hebben hun hart geopend voor Willeke en maakte het ook niet uit hoe ze er uit ziet. Die is super goed aangesterkt en de kennismaking met Odo (zoals Snuutsie nu heet) ging geweldig goed. Willeke heet nu Lucy. Veel geluk meiske!

Drukke vrijdag

​Rafa en Kitty kwamen langs met de baasjes die een auto vol voer en wat kleedjes en speeltjes en benches hadden. Ze ging met een auto vol ook weer weg met vieze/verscheurde kleden en benches voor de stort. Toen ze hier waren hebben Michiel en Dirkje ook nog even met de nieuwe honden gewandeld om ze wat beter te leren kennen. Ook van een buurvrouw nog een stapel handdoeken en dekbedhoezen gehad dus heel blij mee want ik had geen voorraad meer. Nu kunnen we er weer even tegen. Al druk bezig geweest met voer sorteren. Morgen weer verder daar mee. Vanavond weer druk met de mail. Reacties voor Amira, Gopher en Willeke maar ook Brisa en Snowy. Op zich geen reserveringen verder maar de eerste berichten van de net geplaatste Elma zijn heel goed.