In november 2021 belde een boze boer de gemeente dat een hond verstopt zat in de haag die rondom zijn weide stond. Ze moest weg. En wel meteen! De gemeentelui kwamen maar Saapke (vermoedelijk gedumpt en totaal ontredderd niet wetend waar ze was) kroop van angst nog dieper weg in de haag. Ze hadden geen vangstok en niet gehinderd door enige kennis van zaken fabriceerden ze met metaal draad een soort lasso waarmee ze Saapke vingen. In het asiel aangekomen zouden ze haar zelf wel even in een kennel zetten. Tot ontzetting van de asielhoudster sleurden ze een stikkende Saapke mee naar een kennel, in doodsnood spartelend en gillend van pijn en angst. Hun taak zat er op. Waren ze trots? Zagen ze niet wat voor een lichamelijk en psychisch trauma hun onkunde aanrichtte?
Saapke had zo een verschrikkelijke pijn aan haar nek en de strik zat muurvast. Uiteindelijk lukte het de asielhoudster om de wurgdraad te verwijderen. Wekenlang konden ze haar pijnlijke nek niet aanraken en een halsband omdoen was geen optie. Inmiddels was wel duidelijk geworden dat ze een ontzettend brave ziel was die dankbaar je handen likte en een fijn thuis verdiende, maar omdat aanlijnen grote paniek bleef geven, zochten ze een huis met grote omheinde tuin zodat ze niet zou hoeven te wandelen. Niemand toonde interesse. Het was inmiddels bijna een jaar verder en een vrijwilliger besloot met Saapke te gaan oefenen en leerde haar stukje bij beetje om mee te lopen aan de lijn op de berghelling waar het Sierra Nevada asiel gelegen is. Alle inspanningen leverde echter geen potentiele adoptanten op maar resulteerde uiteindelijk wel in een Saapke die ipv in paniek te raken juist blij staat te kwispelen als je met tuig en lijn aankomt om te wandelen. Helaas gaan er soms weken of zelfs maanden voorbij eer er tijd is voor een wandeling.
Saapke is goed met alle honden en mensen, ook kinderen. Als ze je niet kent stelt ze zich wat afwachtend op, maar vertrouwt ze je dan wast ze grif je oren. Ze is speels met speeltjes en gaat graag mee wandelen maar heeft duidelijk weinig van de wereld gezien. Het gerammel van aanhangers over putdeksels of het geluid van fatbikes die versnellen kan haar nog ongerust om zich heen doen kijken. Ze is ook bang voor vuurwerk. Maar wat doet ze het al goed als je bedenkt dat ze nooit huishond was en jaren in asiel zat en inmiddels 8-9 jaar oud is. Saapke is al zindelijk en ontlast zich ook prima aan de lijn. Mee op een landelijke wandeling is voor haar echt genieten. Ze is een rustige hond die zelden blaft. Ze kan na gewenning even alleen zijn maar er zijn wel andere honden nabij. Als Saapke lang gelegen heeft dan is ze wat stijf en loopt ze wat moeizamer en daarom krijgt ze nu wat rimadyl en heeft ze geen last meer. Ze is geen hond die kilometers moet maken maar kan prima mee wandelen en kan op het speelveld ook rennen en dartel dansend schudden met een knuffelbeest in haar bek. Ze trok zich de eerste dagen erg op aan Tjitske met wie ze twee jaar lang de kennel deelde, maar we plaatsen haar liever niet bij zo een energieke wildebras. Saapke zoekt een wat rustiger huishouden en wandelomgeving en een andere rustige hond kan wel een plus zijn.
Saapke heeft zo ontzettend veel liefde te geven, maar niemand die haar ziet. Precies een hond waar stichting Esperanza Hoop voor Honden zich voor inzet. Na 3,5 jaar Spaans asiel gaan we nu in Nederland ons uiterste best doen voor een gouden plekje. De open dag zal best heel spannend zijn, maar ze heeft gelukkig Tjitske en haar andere vriendjes. Er wordt al jaren over dit bescheiden lieve meisje heen gekeken en misschien is de open dag wel juist haar kans. Saapke betekent overwinning en wat heeft dit meisje al veel overwonnen. Nu nog als beloning een gouden mandje voor deze schat vinden. Wat ben ik blij dat ze nu hier is. Deze heerlijke orenwasser verdient een topplekje!
Vandaag is het precies een half
jaar geleden dat deze twee zieltjes vanuit Spanje in Nederland
aankwamen. Na bijna 1,5 jaar asiel Spanje nu dus al een half jaar in de opvang. En nul, ja 0, ja nada noppes niets, aan interesse mail voor deze schatjes!
We willen ze deze kans niet ontnemen en daarom hebben we de Marietjes ook geselecteerd voor de open dag.
Ontmoet Guus, een grappige podencomix die van knuffelen houdt en graag zijn neus in elk muizenholletje steekt. Het Spaanse asiel doet de zwerfdierenopvang voor de gemeente en zo kwam Guus zomer 24 binnen in het asiel. Was hij van een jager en voldeed hij niet voor de jacht? Of gingen zijn baasjes met vakantie en dumpten ze hem daarom op straat? 
Guus lijkt in ieder geval geen huishond geweest. Moet soms wennen maar loopt wel makkelijk mee aan de lijn en lijkt een leuke gezinshond.
Hij is enorm aanhankelijk, maar kan bij eerste kennismaking wat verlegen zijn. Draait snel bij en kruipt dan het liefst in je. Ook met kinderen is Guus heel lief. Hij is speels met honden en speeltjes.
Hij vindt het leuk om balletjes te apporteren. Maar knuffels slopen is ook een geinig tijdsverdrijf en ik moet wat op mijn wasgoed e.d. letten want hij weet soms niet goed wat speelgoed is en wat niet. We zoeken baasjes die snappen dat hij gewoon als was ie pup nog het nodige moet leren. Hopelijk is de naderende zomervakantie geen beletsel voor deze grappige knul om een fijn adoptiegezin te vinden, want ik denk dat hij juist voor een kindergezin een geweldig maatje kan zijn.
Doutzen zwierf al enige tijd op straat in een Spaans dorp waar kinderen haar sloegen en stenen naar haar gooiden. Op een dag wilden jongelui haar te doden en sleepten haar mee aan een wurgtouw en Doutzen dreigde te stikken. Een vrouw sprong in de bres en wist met veel moeite Doutzen te bevrijden van deze kwaadaardige jongeren. Ze wist een kleine ommuurde plek waar niemand Doutzen kon zien en ze tijdelijk veilig was. Maandenlang zag Doutzen niets anders dan mevrouw als ze langs kwam en de vogels die overvlogen. Blaft Doutzen in de tuin daarom naar overvliegende duiven en kraaien? 
Mevrouw vroeg asielen en rescue organisaties om hulp en men probeerde een directe adoptieplek te vinden maar helaas. Na maanden kwam er plek in het Sierra Nevada asiel vrij en daar verwachtte men, gezien haar voorgeschiedenis, een hond met angst voor vreemde mensen, zeker kinderen, maar tot hun verbazing bleek Doutzen een allemansvriend die kinderen die het asiel bezochten vrijmoedig de oren wast. Wat een fantastische lieve hond!
Inmiddels is het een jaar verder en niemand die haar geadopteerd heeft. We gaan proberen in Nederland een geweldig leuk gezin te vinden die haar wel op waarde weet te schatten.
Doutzen is liefdevol en vrolijk en hoewel soms nog wat onwennig past ze zich al goed aan aan het leven als huishond. Alleen thuis zijn, zeker als hond alleen moet nog verder worden opgebouwd. Doutzen kan vol overgave op haar rug gaan liggen in de hoop dat je haar aait. Ze is verder speels met speeltjes en met andere honden. Met wat geduld en liefde zal ze verder kunnen opbloeien tot fijne huisgenoot.
De 1 jarige papaver bloeit inmiddels ook.
Het zaait zich uit tussen de stenen en ik laat het op diverse plekken staan.
Het is prachtig op de heide.
Zelfs een paar goede foto's kunnen maken van mijn vriendje.
Vooral met deze kopfoto van Kito ben ik blij, al zie je aan zijn tong wel hoe stressvol hij het poseren vindt.
Omdat Kito en Zani een koppelbemiddeling is zou ik zo graag eens een echt leuke foto van hen samen willen maken maar dat blijft een uitdaging. 
Ook van Marion een leuke foto, maar die heeft inene een bultje net onder haar oog. 
Onderweg 
en in de tuin is het genieten.
Ondertussen druk bezig achter de pc want er moet veel gedaan opdat de opvanghonden hier baasjes vinden.
