Als je alleen bent dan is het gewoon extra lastig als je een hond hebt die niet goed alleen thuis kan blijven. Dama in bench is geen optie want daardoor had ze zo stress dat ze bloedneuzen kreeg. Met slapen gaat het goed los in huis en ze is gelukkig nu ook zindelijk, maar als ik met een andere hond wil wandelen dan krijg ik die niet even langs haar naar buiten. Dan is het springen tegen de deur dat ze meewil. Als ik een boodschap doe zit ze aan de spullen op kast, tafel en aanrecht of de zachte manden en kussens van de honden. Ik probeer soms haar eten in kongs te geven of een kauwoor aan te bieden, maar die is vaak al op voor ik de roedel heb ingetuigd en mijn schoenen aan heb.
Gelukkig had ik ruime wintervoorraad in vriezer en voorraadkast zodat ik bij gladheid en sneeuw niet weg hoefde om naar de supermarkt te gaan, maar vandaag ben ik toch door het tuincentrum geracete voor wat orchideeën naast de foto van mijn vader die vandaag 4 jaar geleden is overleden.
En voor mezelf vrolijke primula's die in online gekochte kleurige hangbakken nu de oprit opsieren. Blij mee!
Dama meenemen met de auto was in het begin ook een drama en 26 kilo tegenstribbelende hond erin tillen is niet zo simpel. Gelukkig heeft ze na een aantal wandelingen in bos en veld de switch gemaakt en associeert ze auto nu positief met wandelen en springt zelf in de auto bench. Dat is al heel fijn want nu kan ik haar makkelijker samen met de Marietjes die los kunnen, meenemen voor een wandeling. Al is het evengoed nog zwaar wandelen met een Husky die doet waar ze voor gefokt is namelijk trekken😄. Ze heeft een hoog tempo die niet zo matched met de kleine Marion die het niet bij kan benen en graag ook wil snuffelen onderweg. Maar Marion kan in ieder geval mee. Echter de andere honden willen ook zo graag. En hebben dat ook nodig. Daarom besloten om Dama met het labeltje urgent te gaan adverteren. Het zou zo ontzettend fijn zijn als zij binnenkort een passend huisje krijgt. Voor haar, voor mij en voor de andere honden.
Februari is vaak komkommertijd qua adopties maar nu het voorjaar lonkt en de carnaval in het zuiden voorbij is, kijk ik hoopvol in de mail of er een leuke passende reactie voor Dama komt. Ik zie haar graag, maar tegelijk hoop ik dat juist zij snel kan doorstromen. Door de milteforankuur werd het even op hold gezet, maar de kuur was 20 januari afgerond en ze kan nu al een maand door naar potentiele baasjes en het lukt nog niet die te vinden.
Het is verder een heerlijke knuffel die het verdiend om leuke baasjes te krijgen. En stiekem hoop ik voor Dama op een speelmaatje want die mist ze hier in de roedel ook ontzettend.
AI heeft de altijd vrolijke Brown een verjongingskuur gegeven en de staaroogjes en gebit opgepoetst, maar de werkelijkheid is dat bij senior Brown haar lijf nu gaat opspelen. De leishtiter was opnieuw negatief, haar vacht glanst gezond, de overgebleven tepellijst rustig en de dierenarts was tevreden hoe ze er uit zag. Nu met de droge vorst doet ze het qua lopen best goed, maar verwachting is dat ze haar laatste levensjaar is ingegaan en dat als er weer een vochtige regenperiode komt het heel hard kan gaan. Gebit wordt niet meer gedaan omdat ze er te weinig last van heeft om daar nu narcose tegen aan te gooien met oog op dat het best kan, dat ze als het weer omslaat, de artrose in haar heup het leven niet leuk meer voor haar maakt en het tijd is om haar te laten gaan. Ze ziet en hoort veel niet meer en lijkt nu ook wat dement. Ondersteuning met het supplement Choline helpt gelukkig wel wat.
We hebben 3,5 jaar gezocht naar een passend huisje met Brown haar geluk voor ogen. Maar verplaatsen geeft stress en kun je het Brown thans nog aandoen om die stressperiode door te gaan van het wennen in een nieuw thuis met andere dagpatronen. Weegt het geluk na die wenperiode nog op tegen de stress van het verkassen? Op aanraden van de dierenarts hebben we afgelopen week besloten dat het voor Brown haar welzijn beter is dat ze niet meer verkast, maar voor de tijd die haar nog rest bij de Ranjaclub mag blijven wonen. Ik hoop van harte op droge lente en zomerse dagen zodat we nog heerlijk op stap kunnen samen en we nog heel veel genietmomentjes samen kunnen hebben. Maar het weer hebben we niet in de hand. Uiteraard wordt ze met pijnstilling ondersteund. Brown is aan het aftakelen maar geenzins dat er nu sprake is dat ze niet geniet van haar leventje. Ze heeft nog zeker voldoende kwaliteit van leven op dit moment en we hopen dat dit nog wel een tijdje zo blijft, maar zijn realistisch om in te zien dat dit inene kan omslaan. 
Zo'n 13 jaar geleden mocht ik een heerlijk lief puppekind opvangen. In Spanje waren Simba en zijn nestgenootjes achteloos gedumpt terwijl ze hun moeder nog zo nodig hadden. Maar gelukkig waren er lieve vrijwilligers die hen met de fles groot brachten. Toen er toevallig een plekje op de vlucht vrij kwam door annulering, kwam Simba als laatste moment hondje mee. Michiel en Dirkje haalden hem en twee andere Sphoek hondjes op en brachten hem hier. Dat was wel even schrikken want hij kende enkel zijn nestgenootjes en al die vreemde honden waren doodeng.
Maar Simba wende snel en na een maandje mocht ik dit heerlijke ongecompliceerde puppekind uitzwaaien. 
Simba groeide op tot een fantastische gezinshond. De flat werd ingeruild voor huis met tuin en toen er kinderen geboren werden was de pret en gezelligheid nog groter. Hij had sportieve baasjes die ook met de kinderen erbij er heerlijk op uit trokken. Vlak voor zijn 13e verjaardag kreeg ik nog een leuke mail met foto's van Simba en de kinderen en ook de foto's die ik hier publiceer.
Hij werd duidelijk een dagje ouder maar het ging nog goed. Helaas gister het verdrietige nieuws dat ze hun vriendje hebben moeten laten gaan. Rust zacht Simba!
Ik had twee nieuwe moestuintafelbakken laten leveren en de eerst heb ik in elkaar geschroefd.
Even genieten van het gevoel dat de lente komt. Komende dagen wordt het weer winters. 
Over twee weken komt de dierenarts aan huis langs en onderzoekt dan zijn oor. Duimen voor Darwin dat het dan beter is. Hopelijk nu het grondig wordt aangepakt dat Darwin straks eindelijk rustig kan slapen zonder jeuk of oorpijn. 
Sinds het overlijden van Sansa bijna 2 jaar geleden mis ik een hondje die me kan helpen om honden zoals Lolo en Bimba aan de lijn te leren lopen aan de straat. Daarom was het fijn dat Lolo afgelopen zaterdag een paar uur bij Nathasja en Sebastián mocht vertoeven. Hun kleine hondje Daisy (Lisboa 2020) loopt prima aan de straat en Lolo trok zich aan haar op en heeft in 1 dag tijd grote vorderingen gemaakt met het aan de lijn lopen. Verder liet hij zien wat een aandoenlijk lief ventje hij is. Helaas zit Daisy verder niet op een Valentijnsdate te wachten en is die gelukkiger als enig hond in huis, want anders hadden Nathasja en Sebastián hem zo erbij willen hebben. wat een schatje vonden ze hem. 
Lolo had een spannende, maar ook leuke en leerzame dag uit gehad.
Weer thuis was Lolo blij om Marian terug te zien. Hij ligt ook veel bij haar in een mandje. Zij helpt hem hier in huis wel door bezoek open en blij gedag te zeggen. Dan komt Lolo ook mee. 
Lolo mocht een dagje bijkomen van alle indrukken en gister toen ik voor bloedafname Brown en de Marietjes moest, heb ik hem ook meegenomen. Ook weer heel spannend maar ik wilde toch even goed dat buikje laten bekijken want er was niet echt verbetering nog. Het lijkt inderdaad het meest op een voer gerelateerde allergie. Doorgaan met hypoallergeen voer is het advies en geduld het kan lang duren eer het uit het systeem is. Medicatie is niet het antwoord, maar wel is er iets van een ondersteunend middel voor de huid besteld wat ik later van de week hoop op te halen.
Knappe meid!
Gelukkig is het niet meer glad
maar ik had er niet aan gedacht dat ik paden nam met wat bruggetjes
en die zijn wel glad en met een trekkende Dama dan extra opletten.
Ook veel wanten uit om foto’s en filmpjes te maken wat koud is maar
hard nodig want het kan immers helpen bij de zoektocht naar een baasje. 
Dama
loopt ook op smallere bospaadjes makkelijk mee aan een rollijn en
blijft meest op pad. Gaat ze toch even om een boom dan corrigeert ze
zichzelf als je blijft staan. Ze is slim.
Over 6 weken eet ik raapsteeltjes 😋
Het heeft een paar uur nog goed kunnen luchten, al was het vochtig heijig weer. Ook de houten schotten van de 2 e grote moestuinbak neergehaald. De grond is nog stijf bevroren dus aarde kruien kan nog niet. Morgen hoop ik nog weer wat in de tuin te doen. Daarna komt er al weer nieuwe vorst aan. Toch gaat het kriebelen om het tuinseizoen 2026 te beginnen.
Michiel en Dirkje staan in de krant met een heel stuk over hun stichting Esperanza Hoop voor Honden. Waarvan de adoptie trouwens maar een onderdeel van is want hulp aan dieren/projecten in bv Roemenie en Spanje is net zo belangrijk. Kitty heeft haar beste pootje voor gezet en staat ook op de foto's maar het is wel leuk dat ook onze honden ter adoptie door attente medewerkers van de krant nog zijn toegevoegd.
Je weet toch maar nooit of bv een hondje als Lolo dan inene gezien kan worden. Of dat het gewoon net als bij de open dag in het asiel Nomadenhof in Sneek ook gewoon in het algemeen een langer positief rimpeleffect heeft. 
Trufa is een actieve meid. Vaak is het zo dat een hond, ook als deze niet los kan, bij voldoende beweging van lekker wandelen en de voldoening van het snuffelen, het even knallen over het veldje niet zal missen, maar voor Trufa is het meer. Het is houvast, het ontladen. Juist na adoptie, als alles wat vertrouwd is weer wegvalt, als ze moet wennen aan een nieuwe dagritme en patronen en onbekende wandelplekken zal het haar helpen als ze de mogelijkheid heeft de opgebouwde stress er even uit te knallen. 
En waar bodeguero Lolo in een gewone doorsnee achtertuin vermoedelijk prima kan rennen is Trufa dan nog niet eens op stoom.
We hebben na wikken en wegen de luxe wens van de diepere tuin met gras omgezet in een plaatsingseis. Niet dat we een tuin zo groot als hier verwachten, maar wel denken we aan minimaal iets van 15 meter gras in de diepte of breedte en dat heeft een doorsnee rijtjeswoning in een woonwijk niet. Dus het zal inderdaad de keuze uit baasjes beperken, maar we blijven zoeken naar die ruimte voor haar buiten, net als naar een baasje die het oprecht leuk vindt om elke dag ook even samen te ballen. 
Als we bij moeilijk plaatsbare honden plaatsingseisen zetten krijg je al gauw het verwijt van dan zul je die hond nooit plaatsen. Waarbij men voorbij gaat aan de wens om de betreffende hond gelukkig te maken door de best passende adoptieplek te vinden. We plaatsen nooit om het plaatsen. Ook bij Trufa niet. Na haar troosteloze bestaan in Spanje verdiend dit fantastische meisje dat we ons blijven inzetten dat prachtige adoptieplekje voor haar te vinden.
Voor en na...
Alsof ik het nog niet druk genoeg heb, ben ik twee weken geleden gestart met het oppimpen van het toillet. Een oefenproject om te kijken wat ik zelf kan en of fleur en kleur me bevalt. De wens om de muren te doen ligt er al zo lang, maar er is toch een drempel. Wat zou mooi staan en waar word ik blij van en wat kost het en tja wie gaat het uitvoeren? De stap genomen en zelf klein begonnen in een ruimte die gewoon niet saaier en fletser kon. De structuurverf gladgestreken met alabastine muurglad en voor een habbekrats vrolijk kleurig plakbehang erop geplakt. Kwalitatief en qua uitvoering is er natuurlijk het nodige op aan te merken. 
De wc heeft dus een metamorfose ondergaan. Is het jouw smaak? Vast niet. Is het netjes gedaan? Nee zeker niet. Had het beter gekund? Zeker wel. Heb ik de juiste materialen gebruikt? Nou nee. Maar als het gaat om de vraag word ik vrolijk als ik de deur open, dan is het antwoord een dikke vette JAAAA!
De proef om de drempel van kleur gebruik over te stappen is geslaagd en het inspireert om later dan het alsnog met betere verf en behang aan te pakken. Er sudderen al de nodige ideeën voor meer kleur en mooi behang in de gang. Voorlopig blijft het nog bij plannen en dagdromen vermoedelijk, want deze maand hoop ik met de tuin en kas aan de gang te gaan en daar ben ik tot het najaar wel zoet mee.
