Als je alleen bent dan is het gewoon extra lastig als je een hond hebt die niet goed alleen thuis kan blijven. Dama in bench is geen optie want daardoor had ze zo stress dat ze bloedneuzen kreeg. Met slapen gaat het goed los in huis en ze is gelukkig nu ook zindelijk, maar als ik met een andere hond wil wandelen dan krijg ik die niet even langs haar naar buiten. Dan is het springen tegen de deur dat ze meewil. Als ik een boodschap doe zit ze aan de spullen op kast, tafel en aanrecht of de zachte manden en kussens van de honden. Ik probeer soms haar eten in kongs te geven of een kauwoor aan te bieden, maar die is vaak al op voor ik de roedel heb ingetuigd en mijn schoenen aan heb.
Gelukkig had ik ruime wintervoorraad in vriezer en voorraadkast zodat ik bij gladheid en sneeuw niet weg hoefde om naar de supermarkt te gaan, maar vandaag ben ik toch door het tuincentrum geracete voor wat orchideeƫn naast de foto van mijn vader die vandaag 4 jaar geleden is overleden.
En voor mezelf vrolijke primula's die in online gekochte kleurige hangbakken nu de oprit opsieren. Blij mee!
Dama meenemen met de auto was in het begin ook een drama en 26 kilo tegenstribbelende hond erin tillen is niet zo simpel. Gelukkig heeft ze na een aantal wandelingen in bos en veld de switch gemaakt en associeert ze auto nu positief met wandelen en springt zelf in de auto bench. Dat is al heel fijn want nu kan ik haar makkelijker samen met de Marietjes die los kunnen, meenemen voor een wandeling. Al is het evengoed nog zwaar wandelen met een Husky die doet waar ze voor gefokt is namelijk trekkenš. Ze heeft een hoog tempo die niet zo matched met de kleine Marion die het niet bij kan benen en graag ook wil snuffelen onderweg. Maar Marion kan in ieder geval mee. Echter de andere honden willen ook zo graag. En hebben dat ook nodig. Daarom besloten om Dama met het labeltje urgent te gaan adverteren. Het zou zo ontzettend fijn zijn als zij binnenkort een passend huisje krijgt. Voor haar, voor mij en voor de andere honden.
Februari is vaak komkommertijd qua adopties maar nu het voorjaar lonkt en de carnaval in het zuiden voorbij is, kijk ik hoopvol in de mail of er een leuke passende reactie voor Dama komt. Ik zie haar graag, maar tegelijk hoop ik dat juist zij snel kan doorstromen. Door de milteforankuur werd het even op hold gezet, maar de kuur was 20 januari afgerond en ze kan nu al een maand door naar potentiele baasjes en het lukt nog niet die te vinden.
Het is verder een heerlijke knuffel die het verdiend om leuke baasjes te krijgen. En stiekem hoop ik voor Dama op een speelmaatje want die mist ze hier in de roedel ook ontzettend.
Tot 28 februari aan het kruien geweest om de grond van de afgebroken bak af te voeren. Zondag 1 maart de laatste grond op het worteldoek opzij geschept en daarna het worteldoek verwijderd en de grond weer terug zodat het gat redelijk weg is en dan weer worteldoek erop. Wat ook nog een flinke klus bleek, waarbij ik nog heel wat larves van meikevers tegen kwam die ik voor de vogels heb neergelegd. Ongetwijfeld zal ik in mei nog genoeg meikevers zien. Maandagochtend kwam de levering van de laatste 3 bakken die op die plek komen. Het plan is om daar woensdag mee te beginnen.
Met de lente in mijn bol en de heerlijke zon die scheen, kon ik het niet laten om het Makkelijke Moestuin seizoen te openen en de twee bakken die aarde hebben gaan inzaaien.Ik had zo zin om te beginnen!
En, na overdag genieten van de lentezon, in de avond natuurlijk genieten van de prachtige maan. Ik denk dan altijd even weemoedig terug aan de kleine Luna. Het voelt of ze weer even meekijkt met de Ranjaclub.
En toen zag ik weer wit buiten. 
Geen sneeuw, maar de eerste sneeuwklokjes onder de oude halve appelboom. De eerste bijen, vlinders en hommels gezien. De vogeltjes zingen lente.
En nog meer wit. Blanca. 
Een witte Mastin Espagnol uit Spanje met grappige vlekjes op haar oren.
Er was een transport mogelijk, maar helaas hier geen doorstroming en hoewel husky Balu eigenlijk beter af zou zijn in opvang ipv asiel, was het helaas nog niet mogelijk die te laten komen. Het is wachten op doorstroming. Het was een gok maar de belangstelling voor huskies is helaas heel beperkt, laat staan rescues met het nodige in de rugzak door hun verleden. Hopelijk kan ik volgende keer wel nieuwe opvanghonden opnemen. Clara die bij Chantal zat was echter geplaatst en zodoende was Blanca daar welkom. Blanca kwam dinsdag hier aan en regelgeving verplicht dan om haar minimaal twee dagen haar te houden. Woensdag meteen naar de dierenartspraktijk met haar geweest voor de importregistratie. En gistermiddag is ze door Chantal gehaald. Veel wisselingen voor deze hond in korte tijd. 
Ze was hier maar kort, maar ze heeft mijn hart gewonnen. Wat een knuffel en wat een schat! Wel een hond die, ondanks dat ze een baasje had die van haar hield (toen Blanca in het asiel terecht kon, had haar ernstig zieke baasje de rust om te sterven), duidelijk weinig gewend is geweest. Klusgeluiden, tractoren etc. geven haar schrik maar gelukkig went ze vaak ook snel aan nieuwe dingen en kijkt ze een uur later niet meer op of om als de buren met motorzagen of hamers bezig zijn. Bij Chantal maakt ze kennis met ook weer nieuwe dingen, mensen en situaties maar het gaat al heel goed.
Afgelopen dagen met het zachte lenteweer het nodige gedaan in de tuin zoals aarde van de weggehaalde oude moestuinbak naar het veldje kruien en verdelen.
Uiteraard zorgt Trufa dat ik niet vergeet dat er ook gebald moet worden.
En nog even geduld maar het vooruitzicht van heerlijke stamppot is er. 
Verder de wintermutsen van de uien en knoflook gehaald. Bovengronds ziet het er goed uit. Zo spannnend of het een mooie oogst wordt of weer minibolletjes zoals andere jaren.
De uitslagen van de Marietjes waren ook binnen. Leishwaarde bij beiden verder omlaag gegaan en nu in het grijze tussengebied. Prima dus. 
Marion had nog een aanvullend breed bloedbeeld maar haar nieren etc zijn goed. Geen zorgen over leish of ouderdomsklachten nieren en lever. Ze is echter de afgelopen weken duidelijk verouderd. Ze ziet en hoort slechter, maar kreeg ook krachtsverlies en kan het trapje voor mijn bed niet meer op. Dierenarts merkte ook op dat haar bespiering achter erg is afgenomen. Vandaag een aanvullend gesprek met dierenarts gehad naar aanleiding van de uitslagen maar die zijn dus gelukkig voor zo een oud hondje prima. De paar (licht) afwijkende waardes daar hoeft verder niets mee. 
Echter wel is het zo dat Marion vergelijkbaar aan Brown vermoedelijk haar laatste levensjaar begonnen is. Ze heeft inmiddels een heel ernstige hartruis, een bultje bij een tepel die er niet hoort maar eer die gaat opspelen is ze wel aan andere dingen overleden dus daar wordt niets mee gedaan. De bespiering van de achterhand is sterk verminderd, maar helaas kan ze niet zoals Phuc indertijd met een anabole steroide prik geholpen worden vanwege het risico voor haar hart. Afgelopen week heeft ze gelukkig weer goed gegeten. Tja en de dametjes zitten hier ook al zo lang. Een jaar zonder reacties. Marion die mijn schaduw is en die bij een plaatsing elders zo een grote stress ook door zou moeten om te wennen en alles wat hier vertrouwd is te missen. Dat is niet meer in het belang voor haar welzijn en gezondheid. Advies dierenarts was dan ook van doe dit oudje dat niet meer aan en laat haar lekker blijven. 
Maar ja indertijd zaten ze ook 1,5 jaar in Spanje omdat niemand het setje wilde adopteren en ze in Spanje al zeiden deze twee honden gaan we absoluut niet van elkaar scheiden.
Dat zag ik hier ook en dus zochten ook wij ruim een jaar lang naar een huisje samen voor de twee. Dus als Marion blijft, tja dan blijft Marian ook...... 
Samen zijn ze de Marietjes. Welkom thuis meiden.
AI heeft de altijd vrolijke Brown een verjongingskuur gegeven en de staaroogjes en gebit opgepoetst, maar de werkelijkheid is dat bij senior Brown haar lijf nu gaat opspelen. De leishtiter was opnieuw negatief, haar vacht glanst gezond, de overgebleven tepellijst rustig en de dierenarts was tevreden hoe ze er uit zag. Nu met de droge vorst doet ze het qua lopen best goed, maar verwachting is dat ze haar laatste levensjaar is ingegaan en dat als er weer een vochtige regenperiode komt het heel hard kan gaan. Gebit wordt niet meer gedaan omdat ze er te weinig last van heeft om daar nu narcose tegen aan te gooien met oog op dat het best kan, dat ze als het weer omslaat, de artrose in haar heup het leven niet leuk meer voor haar maakt en het tijd is om haar te laten gaan. Ze ziet en hoort veel niet meer en lijkt nu ook wat dement. Ondersteuning met het supplement Choline helpt gelukkig wel wat.
We hebben 3,5 jaar gezocht naar een passend huisje met Brown haar geluk voor ogen. Maar verplaatsen geeft stress en kun je het Brown thans nog aandoen om die stressperiode door te gaan van het wennen in een nieuw thuis met andere dagpatronen. Weegt het geluk na die wenperiode nog op tegen de stress van het verkassen? Op aanraden van de dierenarts hebben we afgelopen week besloten dat het voor Brown haar welzijn beter is dat ze niet meer verkast, maar voor de tijd die haar nog rest bij de Ranjaclub mag blijven wonen. Ik hoop van harte op droge lente en zomerse dagen zodat we nog heerlijk op stap kunnen samen en we nog heel veel genietmomentjes samen kunnen hebben. Maar het weer hebben we niet in de hand. Uiteraard wordt ze met pijnstilling ondersteund. Brown is aan het aftakelen maar geenzins dat er nu sprake is dat ze niet geniet van haar leventje. Ze heeft nog zeker voldoende kwaliteit van leven op dit moment en we hopen dat dit nog wel een tijdje zo blijft, maar zijn realistisch om in te zien dat dit inene kan omslaan. 
Zo'n 13 jaar geleden mocht ik een heerlijk lief puppekind opvangen. In Spanje waren Simba en zijn nestgenootjes achteloos gedumpt terwijl ze hun moeder nog zo nodig hadden. Maar gelukkig waren er lieve vrijwilligers die hen met de fles groot brachten. Toen er toevallig een plekje op de vlucht vrij kwam door annulering, kwam Simba als laatste moment hondje mee. Michiel en Dirkje haalden hem en twee andere Sphoek hondjes op en brachten hem hier. Dat was wel even schrikken want hij kende enkel zijn nestgenootjes en al die vreemde honden waren doodeng.
Maar Simba wende snel en na een maandje mocht ik dit heerlijke ongecompliceerde puppekind uitzwaaien. 
Simba groeide op tot een fantastische gezinshond. De flat werd ingeruild voor huis met tuin en toen er kinderen geboren werden was de pret en gezelligheid nog groter. Hij had sportieve baasjes die ook met de kinderen erbij er heerlijk op uit trokken. Vlak voor zijn 13e verjaardag kreeg ik nog een leuke mail met foto's van Simba en de kinderen en ook de foto's die ik hier publiceer.
Hij werd duidelijk een dagje ouder maar het ging nog goed. Helaas gister het verdrietige nieuws dat ze hun vriendje hebben moeten laten gaan. Rust zacht Simba!
Ik had twee nieuwe moestuintafelbakken laten leveren en de eerst heb ik in elkaar geschroefd.
Even genieten van het gevoel dat de lente komt. Komende dagen wordt het weer winters. 
Over twee weken komt de dierenarts aan huis langs en onderzoekt dan zijn oor. Duimen voor Darwin dat het dan beter is. Hopelijk nu het grondig wordt aangepakt dat Darwin straks eindelijk rustig kan slapen zonder jeuk of oorpijn. 
Sinds het overlijden van Sansa bijna 2 jaar geleden mis ik een hondje die me kan helpen om honden zoals Lolo en Bimba aan de lijn te leren lopen aan de straat. Daarom was het fijn dat Lolo afgelopen zaterdag een paar uur bij Nathasja en SebastiƔn mocht vertoeven. Hun kleine hondje Daisy (Lisboa 2020) loopt prima aan de straat en Lolo trok zich aan haar op en heeft in 1 dag tijd grote vorderingen gemaakt met het aan de lijn lopen. Verder liet hij zien wat een aandoenlijk lief ventje hij is. Helaas zit Daisy verder niet op een Valentijnsdate te wachten en is die gelukkiger als enig hond in huis, want anders hadden Nathasja en SebastiƔn hem zo erbij willen hebben. wat een schatje vonden ze hem. 
Lolo had een spannende, maar ook leuke en leerzame dag uit gehad.
Weer thuis was Lolo blij om Marian terug te zien. Hij ligt ook veel bij haar in een mandje. Zij helpt hem hier in huis wel door bezoek open en blij gedag te zeggen. Dan komt Lolo ook mee. 
Lolo mocht een dagje bijkomen van alle indrukken en gister toen ik voor bloedafname Brown en de Marietjes moest, heb ik hem ook meegenomen. Ook weer heel spannend maar ik wilde toch even goed dat buikje laten bekijken want er was niet echt verbetering nog. Het lijkt inderdaad het meest op een voer gerelateerde allergie. Doorgaan met hypoallergeen voer is het advies en geduld het kan lang duren eer het uit het systeem is. Medicatie is niet het antwoord, maar wel is er iets van een ondersteunend middel voor de huid besteld wat ik later van de week hoop op te halen.
Knappe meid!
Gelukkig is het niet meer glad
maar ik had er niet aan gedacht dat ik paden nam met wat bruggetjes
en die zijn wel glad en met een trekkende Dama dan extra opletten.
Ook veel wanten uit om foto’s en filmpjes te maken wat koud is maar
hard nodig want het kan immers helpen bij de zoektocht naar een baasje. 
Dama
loopt ook op smallere bospaadjes makkelijk mee aan een rollijn en
blijft meest op pad. Gaat ze toch even om een boom dan corrigeert ze
zichzelf als je blijft staan. Ze is slim.
Over 6 weken eet ik raapsteeltjes š
Het heeft een paar uur nog goed kunnen luchten, al was het vochtig heijig weer. Ook de houten schotten van de 2 e grote moestuinbak neergehaald. De grond is nog stijf bevroren dus aarde kruien kan nog niet. Morgen hoop ik nog weer wat in de tuin te doen. Daarna komt er al weer nieuwe vorst aan. Toch gaat het kriebelen om het tuinseizoen 2026 te beginnen.
Michiel en Dirkje staan in de krant met een heel stuk over hun stichting Esperanza Hoop voor Honden. Waarvan de adoptie trouwens maar een onderdeel van is want hulp aan dieren/projecten in bv Roemenie en Spanje is net zo belangrijk. Kitty heeft haar beste pootje voor gezet en staat ook op de foto's maar het is wel leuk dat ook onze honden ter adoptie door attente medewerkers van de krant nog zijn toegevoegd.
Je weet toch maar nooit of bv een hondje als Lolo dan inene gezien kan worden. Of dat het gewoon net als bij de open dag in het asiel Nomadenhof in Sneek ook gewoon in het algemeen een langer positief rimpeleffect heeft. 
Trufa is een actieve meid. Vaak is het zo dat een hond, ook als deze niet los kan, bij voldoende beweging van lekker wandelen en de voldoening van het snuffelen, het even knallen over het veldje niet zal missen, maar voor Trufa is het meer. Het is houvast, het ontladen. Juist na adoptie, als alles wat vertrouwd is weer wegvalt, als ze moet wennen aan een nieuwe dagritme en patronen en onbekende wandelplekken zal het haar helpen als ze de mogelijkheid heeft de opgebouwde stress er even uit te knallen. 
En waar bodeguero Lolo in een gewone doorsnee achtertuin vermoedelijk prima kan rennen is Trufa dan nog niet eens op stoom.
We hebben na wikken en wegen de luxe wens van de diepere tuin met gras omgezet in een plaatsingseis. Niet dat we een tuin zo groot als hier verwachten, maar wel denken we aan minimaal iets van 15 meter gras in de diepte of breedte en dat heeft een doorsnee rijtjeswoning in een woonwijk niet. Dus het zal inderdaad de keuze uit baasjes beperken, maar we blijven zoeken naar die ruimte voor haar buiten, net als naar een baasje die het oprecht leuk vindt om elke dag ook even samen te ballen. 
Als we bij moeilijk plaatsbare honden plaatsingseisen zetten krijg je al gauw het verwijt van dan zul je die hond nooit plaatsen. Waarbij men voorbij gaat aan de wens om de betreffende hond gelukkig te maken door de best passende adoptieplek te vinden. We plaatsen nooit om het plaatsen. Ook bij Trufa niet. Na haar troosteloze bestaan in Spanje verdiend dit fantastische meisje dat we ons blijven inzetten dat prachtige adoptieplekje voor haar te vinden.
