Lolo, nu Boaike geheten, moet nog steeds wennen maar die tijd krijgt hij. Ondertussen maakt hij zeker ook stappen vooruit en heeft hij al veel nieuwe dingen geleerd en gezien. Hij slaapt nog veel om alle indrukken te verwerken en dan is het natuurlijk heerlijk om geborgen bij je vrouwtje weg te kruipen.
Dankzij de antibioticum kuur is zijn buikje weer rustig. De bloeduitslagen zijn inmiddels binnen. Schildklier wat laag maar wel net binnen de marge. Tsh ook laag maar wel net goed. Dus hoewel er klachten aan de schildklier te wijten kunnen zijn is dat niet iets waar nu verder iets mee hoeft. Leish wel nu positieve uitslag maar op zich verder goed bloedbeeld nieren en lever. Hoewel de uitslagen van de eiwitten binnen de grenzen van wat mag lagen zag Esther een disbalans in twee van de eiwit uitslagen (de ene aan de hoge kant en de andere aan de lage kant) wat vermoedelijk toch aan de leishmaniose te wijten is. Dus we gaan de leish behandelen. Gelukkig hadden de adoptanten van de vorige maand overleden Lucy/Willeke nog allopurinol over wat we mochten hebben en kon de behandeling voor Boaike snel gestart. De roze buik die hij wel nog steeds heeft is niet typsich voor leish maar evengoed kan het best zijn dat als de leishmaniose weg is en zijn lijf weer in balans terug komt ook deze rare buikuitslag zal verdwijnen. Dat hopen we natuurlijk van harte. Het is pas echt te zeggen over een half jaar vermoedelijk, maar stiekem hoop ik natuurlijk dat er over 2 maanden al verschil zichtbaar zal zijn. Hij is in goede handen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten