Nog altijd zo blij met de kas want heerlijk gegeten van de raapstelen en rucola en radijzen. Ook raapstelen ingevroren. Die schieten nu door en daarom wil ik die weghalen zodat de komkommer geplant kan. Een paar mogen blijven bloeien om weer zaad te kunnen winnen. De spinazie doet het goed en heb ik gister gegeten en vandaag wat mee kunnen geven aan mijn moeder. Morgen hoop ik de eerste postelein te eten.
In de kas zijn de peultjes veilig voor vogels e.d. opgegroeid en afgelopen dagen heb ik de grote bak gewied en zaterdag met aarde opgehoogd en de peultjes aan de rekken uitgeplant. Verder zaaien want daar loop ik mee achter en het zou jammer zijn als ik tussendoor naar de winkel moet in plaats van lekker ontspannen over de groente-afdeling in de tuin te shoppen.Met de wat afstand houdende Blue dacht ik dan ga ik even een inhaalslag maken met de bakken in de moestuin dan kan hij lekker nabij scharrelen en aan mij wennen, maar helaas werkt dat toch niet zo. Ik had de toegang tot het veldje dicht en ipv bij de garage met Trufa en Dama rond te scharrrelen ging hij naar binnen. Op zich was dat wel weer de eerste keer dat hij uit zichzelf naar binnen durfde en die drempel is dus wel genomen. Maar helaas kwam hij afgelopen dagen er niet zelf bij liggen of lopen. Het veldje is inmiddels weer open tot blijdschap van de andere honden. Wat wel werkt om Blue zijn aandacht te trekken is mijn warme lunch in de tuin opeten. Bij aankomst dus eerst redelijk benaderbaar en heerlijk knuffelen maar nu hij het ritme en de ruimte kent helaas dus een hond die mij ontloopt en eigenlijk ook geen aansluiting heeft bij de roedel. En dan sneu vol zelfmedelijden zich achter de garage uit zich verstopt en af en toe eens komt kijken of ik en de andere honden het veldje op komen. Gekke is dat als ik over het veldje loop hij dan wel heel graag achter me aan loopt. Hij ontloopt me helaas verder veel en is nog angstig. Toch zijn er momenten dat hij al even speels en gek doet zoals ook op het filmpje te zien is waar hij van mij heel onopvallend knuffeltje kreeg om mee te spelen. Dan zie je een glimp van de vrolijke speelse hond die hij met geduld en liefde zeker kan worden.
Vanochtend lukte het me om Dama even met Darwin en Marion los in de huiskamer te laten en even kort met Blue aan de weg te lopen. Op zondagochtend is het heel rustig en op 1 wielrenner na was er geen verkeer in de straat, wel aan de overkant vaart. Blue vond het heel spannend om aangelijnd in een vreemde omgeving te lopen, maar heeft toch beide kanten op, met even een pauze met kroelen op de oprit, meegelopen, soms al even een korte snuffel. Trots op dit ventje. Later kwam mijn moeder langs maar dat vond Blue te spannend en hield afstand in de tuin. Het is dan net Kito die vroeger ook graag daar ergens in de bielzenbak achter de garage ging liggen. Gelukkig durft Blue nu zelf in huis te komen en als ik hem binnen wil hebben kan ik nu hem halen en met een boogje lopend duidelijk maken dat hij naar binnen moet zodat ik hem niet meer aan de lijn naar binnen mee moet nemen. Dat is fijn. Maar in huis trekt hij zich nog veel achter terug. Nu zit ik achter de pc en heb ik de tussendeur naar de gang dicht zodat Blue erbij in de roedel moet liggen en zich niet aan de andere kant huis kan terugtrekken. Hij liep eerst onrustig heen en weer maar na wat water drinken is hij toch gaan liggen op het zachte platte kussen dat ik in de tussenhal heb neergelegd. Hoera! Kleine stapjes, met ja ook af en toe wat stappen achteruit, maar zeker met potentie. Blij dat Blue hier is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten