Vandaag kreeg Darwin opnieuw een prik. Hij kreeg weer moeite met opstaan. Hij laat het allemaal braaf gebeuren. Dat is fijn want vermoedelijk zal hij de prik elke 6 weken wel nodig hebben. Hopelijk kan hij zo nog weer een tijdje mee en genieten. Zijn oor probeer ik nu twee keer per week te druppelen om het bij te houden.De laatste weken valt me op dat Brown behalve achter nu ook voor slechter gaat lopen. Niet ondenkbaar dat ze nu ook last van artrose in de schouders heeft. Ze gaat echter nog steeds zo graag mee wandelen.En ze blijft gelukkig Brown: elke dag weer vrolijk en onnozel en blij.Marion blijft op en af gaan. Inene een paar dagen (nachten) flink diaree waar ik diareestoppers voor in zette. Toen hoefde ze er in de nacht niet meer uit. Dan wachten hoe de volgende ontlasting eruit ziet, maar toen had ze weer een bui van niet willen eten en dan komt er natuurlijk van achter ook niets uit. Gelukkig inmiddels weer helemaal hersteld maar haar eetlust blijft elke maaltijd weer onvoorspelbaar.De dierenarts vond haar vandaag weer schraler ogen. Mogelijk toch ook door de bespiering die ze kwijt is geraakt. Gelukkig staat zij ook nog steeds zo blij te kwispelen als ik haar tuigje pak en gaat ze graag mee wandelen.
Altijd zo een verschil tussen de kleine Marietjes. Dochter Marian heeft gelukkig nooit gebrek aan eetlust. Toch is Marian niet echt dik. Ze is een gespierd worstje op korte pootjes. Het is gewoon haar bouw. Het is een koddig hondje.
Vandaag kreeg Darwin opnieuw een prik. Hij kreeg weer moeite met opstaan. Hij laat het allemaal braaf gebeuren. Dat is fijn want vermoedelijk zal hij de prik elke 6 weken wel nodig hebben. Hopelijk kan hij zo nog weer een tijdje mee en genieten. Zijn oor probeer ik nu twee keer per week te druppelen om het bij te houden.De laatste weken valt me op dat Brown behalve achter nu ook voor slechter gaat lopen. Niet ondenkbaar dat ze nu ook last van artrose in de schouders heeft.
Ze gaat echter nog steeds zo graag mee wandelen.
En ze blijft gelukkig Brown: elke dag weer vrolijk en onnozel en blij.
Marion blijft op en af gaan. Inene een paar dagen (nachten) flink diaree waar ik diareestoppers voor in zette. Toen hoefde ze er in de nacht niet meer uit. Dan wachten hoe de volgende ontlasting eruit ziet, maar toen had ze weer een bui van niet willen eten en dan komt er natuurlijk van achter ook niets uit. Gelukkig inmiddels weer helemaal hersteld maar haar eetlust blijft elke maaltijd weer onvoorspelbaar.
De dierenarts vond haar vandaag weer schraler ogen. Mogelijk toch ook door de bespiering die ze kwijt is geraakt. Gelukkig staat zij ook nog steeds zo blij te kwispelen als ik haar tuigje pak en gaat ze graag mee wandelen.
Altijd zo een verschil tussen de kleine Marietjes. Dochter Marian heeft gelukkig nooit gebrek aan eetlust. 
Toch is Marian niet echt dik. Ze is een gespierd worstje op korte pootjes. Het is gewoon haar bouw. Het is een koddig hondje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten